Dilemma

Heerlijk windje afgelopen dagen!!
Eh tsja… velen zullen deze opening niet met me eens zijn geloof ik. Maar ik ben een redelijk fanatiek lid van de minderheidsgroepering die een goeie windkracht wel kan waarderen. En inderdaad, ik vind het dan ook vaak nog prettig als ik ‘m tegenheb ook nog 😐 Gestoord?? Mogelijk, ga ik verder ook niet ontkennen. Ik vind het meestal gewoon erg verfrissend! Want hoe heerlijk maak je je hoofd leeg terwijl je tegen die wind opbokst. Gegarandeerd dat er weinig verstorende gedachten door het hoofd malen over de vele mails die je nog op je werk moet beantwoorden, de strijk die er nog ligt te wachten en/ of die snelheidsbon die je opliep omdat je veul te snel met je autobolide tegen de wind in scheurde! Want tuurlijk, het gaat niet snel zo op de fiets. En tuurlijk, je wordt er redelijk moe van als je door probeert te trappen. En tuurlijk, je komt keibezweet aan op je werk of thuis. En toch… 😉

Maar gister zat ik in een behoorlijk dilemma. In ons platte kikkerlandje is het knap lastig trainen op het beklimmen van, laten we zeggen, een gezellige Alpentop. Nou had ik echter ergens gelezen dat het tegen de wind in fietsen in een iets te zware versnelling daar wel een redelijk goeie nabootsoefening voor is. Het is natuurlijk niet helemáál wat je zoekt maar de benen krijgen wel enigszins het gevoel dat bij een fijne omhoog-rij-rit-op-de-racefiets hoort. En gister had ik dat geluk 🙂 Een flinke wind tegen! Niet zomaar een wind maar een échte wind! Een windkracht 7 à 8 wind! Een wind, de gehele weg naar huis precies op de snoet gericht! Dús, de versnelling ging zwaar en bikkelen maar [op de gewone fiets overigens dus dat maakt het nog wat heavier]. Anyway [waarom dat Engels nu allemaal ineens? Mogelijk omdat Chelsea zojuist van Barça wint maar dat geheel terzijde…], er was dus de mogelijkheid om mijn hoofd enorm leeg te laten blazen terwijl ik mijn benen op kon blazen!
Máár… nou werd ik op het lange polderstuk tussen Den Bosch en Gestel op een gegeven moment gepasseerd door een mijnheer die [heel slim en terecht] een klein verzet draaide en dus veel minder moeite had met de wind. Uiteraard doe ik dat normaal ook zo maar ik had mezelf nu beloofd om juist met een zwaar verzet te fietsen. Ai… wat te doen? Ergens diep in me [op dit soort momenten niet eens zo heel diep] schuilt er nog dat competitiemonstertje, dat ik helaas veel te vroeg heb moeten opbergen. Dat kleine monstertje ging heel snel heel prominent op mijn linkerschouder zitten en vertelde luid en duidelijk dat ik me dit toch niet kon laten gebeuren [“terugschakelen, nú!!! En terug inhalen die vent!!”]. Aan de rechterkant echter zat dat lieve brave trainingsdiertje dat me toefluisterde om me nu eens een keer goed te houden aan de afspraak met mezelf [“denk aan het grotere doel, dat is nu veel belangrijker”]. En ja… dan weet ik het dus niet meer 🙁  Werkelijk géén idee wat te doen in zo’n situatie; luisteren naar links of rechts?!? Het werd nog erger toen er direct daarna nog een mevrouw voorbijkwam die me fluitend leek te passeren. En dat terwijl ik als een ja-knikker in een olieveld op mijn fiets zat te beuken!! Monstertje en diertje schoven beide een stuk op, naar respectievelijk rechts en links, en troffen elkaar precies midden in mijn hoofd; een enorm gevecht onstond!! Alle terechte en niet-terechte opmerkingen/ argmumenten/ verwijten vlogen over en weer, een clash van jewelste! En ondertussen maalden de benen in een moordend zware versnelling maar door… met als gevolg dat ik de polder bijna uit was en het kombord van Gestel voelde naderen…

Jaja, hoe gek kun je jezelf maken. Mijn vrouw heeft me zo’n beetje vierkant uitgelachen; termen als “klein jong”, “haantje”, “nie goed wijs” heb ik volgens mij allemaal wel voorbij horen komen. En heeft ze daar gelijk mee?? Ja, vast wel!! Vind dat zelf ook allemaal hoor zo achteraf maar op dat moment… Maar goed, kan er gelukkig ook zelf om lachen. Helpt om jezelf zo af en toe weer even te relativeren, niks mis mee om zo nu en dan even een beetje ‘de weg kwijt te zijn’, ‘je weer een klein kind te voelen dat heerlijk de strijd aan gaat/ durft te gaan’ en ‘zo af en toe eens weer de beste wil zijn!’ Het zit er gelukkig allemaal nog in, heerlijk!!! 😀

Oh enne… zowel monstertje als diertje hadden gewonnen… heb mét het zware verzet op zowel mijnheer als mevrouw [die een electrische fiets bleek te hebben!! :-|] nog ingehaald!! Héééérlijk windje afgelopen dagen!!