Jonge God!

Afgelopen week heb ik de verplichte medische keuring ondergaan. Toch even spannend want er zal toch maar iets in je lijf aan de gang zijn waar je geen weet van hebt. Ik werd me hier eens te meer weer bewust van bij de verhalen van Jan en Ries [de 2 tandemrijders bij de Tour du ALS] tijdens de deelnemersbijeenkomst. Ook zij stonden actief in het leven, waren lekker aan het sporten en hadden nergens het gevoel dat er iets compleet mis zou kunnen zijn. En dan ineens is alles anders.
Dus toch wel een beetje gespannen afgelopen woensdag naar het Sport Medisch Adviescentrum gegaan. Het gesprekje met de sportarts verliep vlot en al snel mocht ik me in mijn wielertenuetje hijsen voor de inspanningstest. Voor het zover was werd ik wel eerst aan alle kanten vastgezet met snoeren t.b.v. het hartfilmpje. In eerste instantie wordt er een filmpje gemaakt in de ruststand en dit wordt dan beoordeeld om te bezien of je überhaupt wel mag opstappen. Dat bleek gelukkig geen probleem, dus Knallen maar!! De bedoeling is om op de fiets een bepaalde trapfrequentie te behouden waarbij de weerstand steeds zwaarder wordt. De duur van je test en de zwaarte van de weerstand die je daarbij haalt wordt dan in Watts uitgedrukt. Ik werd als redelijk getrainde fietser ingeschat op 350 Watt bij ongeveer een minuut of 10 fietsen [noooouuu, dat zullen we dan nog wel eens zien!!! ;-)]. De 1e minuten gingen van een leien dakje en al vlot en toch wel gemakkelijk kwam ik bij de begrote 10 minuten met de 350 Watt. Op dat moment eigenlijk nog geen centje pijn! Echter, daarna werd de weerstand snel flink opgevoerd en 2 minuten verder moest ik uiteindelijk toch capituleren. Uitkomst was 400 Watt na een minuut of 12 fietsen. Prima resultaat gelukkig! [hoewel ik dan achteraf denk, als ik nou niet verkouden was geweest afgelopen weken…, en als ik nou mijn fietstechniek beter had ingezet…, en als ik nou de trapfrequentie in het begin wat minder hoog had gehouden…, en als ik…. Kortom, voor mijn gevoel zou er toch meer in hebben moeten zitten…] Anyway, het was allemaal ruim voldoende. Ik kwam hiermee uit op een ‘zeer goed uithoudingsvermogen’. Ook het herstel na de inspanning wordt gemeten en ook dat kwam uit als ‘zeer vlot’. Bloeddrukwaarden eveneens uitstekend.
Al met al mag de conclusie getrokken worden [hoewel je natuurlijk niet álles kunt meten!] dat deze 44-jarige man zich nog als een Jonge God mag presenteren 😀

Ik heb met deze waarden ook mijn klimvermogen [hoe gemakkelijk je relatief gezien naar boven zou moeten kunnen fietsen] kunnen afleiden en daarmee kwam ik uit op 5.1. Ervan uitgaande dat er bij 4.0 al sprake is van een voldoende vermogen om goed mee te doen bij zo’n zware klim [info uit deelnemersbijeenkomst] kan ik stellen dat ik er dus op dit moment eigenlijk keigoed voor sta!! Het kimvermogen kan nog iets omhoog zelfs door én goed te trainen én nog een paar kilo’s te verliezen. En dat ben ik ook vast van plan!
Echter; over 5 weken heb ik mijn eigen tocht der tochten alweer achter de rug. Heel veel tijd is er dus niet meer. Planning voor de resterende tijd is om de komende 3 weken nog lekker hard te trainen. Veel kwalitatieve [kracht, snelheid] en kwantitatieve [duurvermogen, vetverbranding] kilometers te gaan maken. Daarna zal het nog 2 weken ‘onderhouden’ zijn en vooral rusten.
Ook deze week was een relatieve rustweek. De 2 dagen voorafgaand aan de inspanningstest moest ik me rustig houden. Na de zeer intensieve spinningsessie van woensdag heb ik me verder beperkt tot wat lekker rustig uittrappen. Vandaag nog een kort mtb-ritje en dan morgen een tochtje van 150 km. op het program.

De conditie is uitstekend!! De planning is prima, de trainingen lijken afdoende!! De motiviatie is waarschijnlijk nooit groter geweest!! Want ook hier komen Jan en Ries weer om de hoek. Ook zij zaten vol plannen, toekomstdromen en geloof in eigen lijf en leden… Ik ben me meer dan ooit bewust waar ik het allemaal voor doe! En daarnaast, hoe gelukkig ik me mag prijzen dat ik dit kán/ mag doen!!

Mont Ventoux, j’arrive!!! 🙂