AGR en de 10 kleine negertjes

Dat is geen ‘gewone’ titel zal ik zelf maar eens alvast inkoppen… En dat klopt, want het was ook geen ‘gewone’ AGR vandaag… AGR staat overigens voor de Amstel Gold Race, de route die we vandaag zouden fietsen in de mooie Limburgse heuvels. De 10 kleine negertjes staan voor; eh… misschien kan ik beter even die negertjes vervangen door een ander woord. De negerzoen is inmiddels ook vervangen dus waarschijnlijk kan ik daar ook maar beter even in meegaan, toch? Dus laat ik het, lekker origineel, fietsertjes noemen.
Hoezo nou dan die link met dat verhaal? Vooraf dan maar even een klein stukje ‘educatie’ 😉 ’10 Kleine negertjes’ is de titel van het best verkochte Agatha Christie verhaal. Dit verhaal is afgeleid van het kinderversje waarin er steeds een negertje verdwijnt;

Mogelijk verraadt ik hiermee wel al de clou van mijn verhaaltje… Maar goed, net zoals in het vers waar je ook al bij de 2e strofe snapt dat er niet veel overblijven [duh], begin ik bij het begin. De afspraak voor deze tocht dateerde al van enkele weken geleden. En zoals dat dan gaat geven veel mensen aanvankelijk aan hieraan mee te gaan doen en blijft er vaak een kleiner aantal over. Enfin, deze week zouden we met 11 zijn, 1 chauffeuse voor de ‘bezemwagen’ en 10 kleine fietsertjes. 2 daarvan moesten om verschillende redenen al voor vandaag afhaken. Bleven er dus 8 fietsertjes over. Maar ook vanmorgen nog haakten er 2 fietsertjes af [dit gaat veeeeul sneller dan in het versje, haha]. Uiteindelijk gingen we dus met 6 fietsertjes om 8.15 op pad. De reis verliep voorspoedig hoewel het vanaf Roermond wel wat nat begon te worden. Ach ja, bietje regen smelten de fietsertjes niet van dus geen probleem! Bij aankomst net voor de Cauberg in Valkenburg werden de bussen geparkeerd en kon de omkleedsessie beginnen. De regen bleek meer dan ‘een bietje’ en 1 fietsertje begon nu wel te twijfelen of die afdalingen wel aan haar besteed waren met dit natte weer. Afgesproken werd om het gewoon te gaan proberen. De regen bleef overigens gestaag doorvallen al die tijd, zeg trouwens maar gerust dat het plenste!! Bij het begin van de Cauberg [eerst naar beneden] bleken 2 fietsertjes fikse problemen met hun pedalen te hebben. Er werd een tijdje volop gesleuteld maar helaas, deze pogingen waren niet afdoende. 2 Fietsertjes werden gedwongen om te draaien. Nu waren er dus nog slechts 4 over…
Ondanks de fikse, fikse, fikse regen werd besloten om wel van start te gaan. Dan is een start op de Cauberg naar beneden overigens geen sinecure. Dat glibberen en glijen met 60 per uur naar beneden is nou niet volledig mijn ding zeg mar… Maar goed, eindelijk konden we flink fietsen. De 1e 10 km.’s redelijk vlak maar daarna het 1e bult[-je], direct 1 van 23%. Mooie was dat ik als 1e bovenkwam [dat dat kwam doordat Gert-Jan verkeerd schakelde zeg ik er gewoon niet bij ;-)]!! Daarna ging het regelmatig omhoog en omlaag, heerlijk!! Enige nadeel bleef die [excusez moi] verrekte regen. Hoewel we verschillende lagen kleding aan hadden was de regen daar al snel doorheen gesijpeld met als gevolg, kou! Echter, we zouden ons niet laten afschrikken door regen dus gewoon doorkachelen [da’s wel een grappig woord bij deze kou…]. De Schweiberg was de 1e echte test; 3 km. klimmen met een gemiddeld percentage van ongeveer 4%, lekker!! Uiteraard moest ik Gert-Jan hier laten gaan [niet van harte maar helaas weinig andere keuze; een doorgewinterde fietser tegenover een voetballer die zonodig op de fiets moet…] maar met een lekker constant ritme reed ik fijntjes naar boven. Het dalen werd helaas wel steeds kouder… en kouder…
Kort hierna de langste col die we in Nederland kennen, de Camerig. En wat een fijne helling is dat!! Ook weer ongeveer 4% gemiddeld [is overigens nog steeds zo’n 3% minder dan op de Ventoux :-|] maar dan over een lengte van ruim 4 km. Ook hier Gert-Jan weer ruim voorop maar ik kon ‘m in het zicht houden, zonder daarvoor ‘in het rood’ te moeten. Prima dus!! Deze afdaling was echter érg koud!! We hadden inmiddels met de bezemwagen afgesproken dat deze in Vaals zou wachten. Hiervoor moesten we dan eerst nog naar het drielandenpunt klimmen, een helling gelijk ongeveer aan de Camerig qua lengte en percentage. Mooi man!!! 🙂

Boven aangekomen werd echter pijnlijk [letterlijk en figuurlijk] duidelijk dat 3 van de 4 fietsertjes te koud van lijf en leden waren geworden om verantwoord door te fietsen. Afzien is mooi natuurlijk maar om op een trainingsdag met bevroren handen en voeten thuis te moeten komen is wellicht iets te veel van het goeie. Er bleef dus maar 1 fietsertje over… En laat het nou ‘moi’ zijn die dat fietserke was. Maar uiteraard was het geen optie om alleen door te fietsen, de rest wilde inmiddels in de warme bus plaatsnemen en zo snel mogelijk droge kleren aan gaan doen. Dus bovenop de mooie Vaalserberg eindigde helaas deze fietsdag die ik als enige van de aanwezigen als ‘genieten’ had bestempeld, haha! De tijd wordt kort tot aan 1 juni maar als er ergens nog een kleine mogelijkheid is rijden we nog een keer terug om de tocht helemaal te fietsen!!

Moraal van het verhaal; de moraal is goed!! [begin wat thuis te geraken in de wielertermen, haha]. De conditie is prima!! Qua klimmen wordt het hard halen [ja haaaalllo, we hebben het ook over de Ventoux!!] maar heb vandaag gemerkt dat het me goed lukt om in een prettige cadans te kunnen komen en ook te blijven!!
En nog een moraal hierbij, ken je klassiekers!! En dan doel ik niet op al die mooie Limburgse heuvels maar had ik nou maar tevoren aan het gedichtje van de 10 negertjes, eh… fietsertjes, gedacht. Want is de 1e zin niet; 10 kleine fietsertjes fietsen in de regen?!?! 😐