De laatste training

1 juni komt nu wel heeeel ras naderbij! Ik stond al enkele weken in de afbouwmodus. Dat was te merken aan; iets minder frequente trainingen, iets minder zware trainingen en iets minder lange trainingen. En vanmorgen was ie daar ineens al, de laatste training op het program! Gepland stond een 100 km. redelijk rustige training. Aangezien het met de mtb moest [mijn racefiets is al in Frankrijk gearriveerd] gerekend op een 28/ uur gemiddeld met vooral het accent op een lichte trapcadans [ik begin al als een wielrenner te klinken, haha]. Máár, zoals zo vaak bij mij, liepen de dingen weer net even wat anders.
Het begon vanochtend al. Het plan was om heel vroeg weg te gaan om nog een keer de vroege start van aankomende vrijdag te ‘oefenen’ [we vertrekken tussen 5 en 6]; het oorspronkelijke idee was daarom om tegen 6-en op te stappen. Echter, daar heb ik al een half uurtje gesmokkeld omdat het kampvuur achter het huis vannacht pas na 1-en was gedoofd. Dat half uurtje was daarom mooi meegenomen 😉 Iets over half 7 opgestapt in een toen nog frisse, bewolkte ochtend. Het eerste uur goed kunnen trappen en mooi op gemiddelde gebleven. De benen waren ondanks dat niet helemaal top vandaag. Daarbij, wanneer ik op mijn mtb zit dan gaan mijn gedachten al snel naar bossen, duinen, korte felle klimmetjes, zand, modder, etc. Toen ik na een uurtje een lekker pad het bos in zag gaan werd het schema redelijk impulsief aan de kant gesmeten. De mtb zette vastberaden koers richting de schaduwrijke [de zon was inmiddels doorgebroken] en zanderige strook die met een fraaie kronkel het bos in bewoog. Laat dat nou ook het moment zijn dat de benen weer ‘moed’ kregen en het hoofd weer een beetje oplichtte 😀 Dit was duidelijk veeel te lang geleden!! Want hoe ik ook heb genoten van de vele km’s op de racefiets, dit voelde toch wel meteen een beetje als ’thuiskomen’. Een 10-tal heerlijke km’s was het weer ouderwets bossencrossen geblazen. Toen het bos stopte kreeg ik een groepje fietsers in het oog een eindje voor me. Dat was het moment om weer de ‘gladde’ weg op te rijden en even een inhaalstukje te doen richting het groepje. De moraal was terug en de groep werd snel achterhaald en een gevalletje ‘erop en erover’ toegepast [jaja, weer wielertaal!]. De volgende 10 km. werd er lekker tempo gereden waarna toch het verstand het weer overwon. Aankomende vrijdag moet het gebeuren dus niks forceren. Moest op dat moment even bepalen waar ik precies beland was en daarna met een mooi omweggetje naar huis op aan. Uiteindelijk geen 100 km. maar blijven steken op een km. of 80. Erg?? Nee hoor, het was mooi zo. Er zat van alles wat in zoals in de gehele voorbereiding al het geval was. Eigenlijk wel mooi dat de laatste training zo uitpakte. Een soort van overgang van een redelijk strak gepland trainingsschema met een duidelijk doel naar straks weer vrije uurtjes maken met als doel, bewegend in de natuur genieten. Het lijkt allemaal weer geweldig te kloppen zo, haha!!

Woensdag nog een keertje met de mtb naar het werk om een km. of 40 rustig los te trappen [nu echt ;-)][dat is ook geen echte ’training’, vandaar vandaag de laatste] en hopelijk met goeie ‘losse’ benen woensdagnacht op het vliegtuig te kunnen stappen.

Mont Ventoux, j’arrive rapidement! 😀