Mijn Tour du ALS [deel 1]

Wat kan ik hier nu schrijven over die prachtige 1 juni?? Er is zoveel te vertellen dat woorden eigenlijk misschien wel niet de juiste manier zijn. Maar… ik schrijf nou eenmaal veel te graag dusse, ik ga het wel gewoon proberen 😉 Waarschuwing, dit wordt wel een heeeeul lang verhaal 😀

Donderdag 31 mei
Midden in de nacht staan we op om ons vliegtuig te halen. We vliegen vanaf Charleroi dus wel even nog een tijdje in de auto. Binnen 2 uur staan we er echter, auto is zo geparkeerd en direct maar inchecken. We zijn allebei wel een beetje ‘opgewonden’ om weer eens samen een vliegtuig in te stappen, dat is bijzonder lang geleden. En even wennen om hier zonder Pip en Ties te staan, dat zijn we natuurlijk niet gewoon om zonder hen op pad te gaan.
De vliegreis verloopt soepel en eenmaal in Marseille lopen we direct naar Hertz om ons karretje voor deze dagen op te halen. Na een flinke tijd in de rij [alsof iedere reiziger uit ons vliegtuig ook een auto nodig had…] kregen we de sleutels voor een splinternieuwe Chevrolet!! Eh… dat klinkt sjieker dan het was want we hadden het allerkleinste minipiepmodel [zie foto], waarover later meer.

Met ons zwarte, redelijk tandenloze, monstertje [maar toch wel een leuk autootje hoor!] togen we met Daan achter het stuur naar ons vakantieadres. Dat Daan reed is op zich wel het vermelden waard want meestal ben ik zelf de chauffeur. Het kwam echter zo uit dat de auto op haar naam was gereserveerd en aangezien zij ook op de berg mocht/ moest rijden hebben we het zo maar gelaten. Tijdens de rit zagen we al snel de Reus van de Provence in de verte liggen. Zelfs van een afstand al indrukwekkend om te zien. En daar moest ik dan op gaan fietsen…
Een uurtje later stonden we op ons prachtige vakantieadres! Wat een geweldige chambres d’hôtes hadden we!! Ik had de kamer ‘Ventoux’ geboekt met een verrukkelijk zicht op… idd [hoe verrassend], de Ventoux, prachtig!! [zie foto] Overigens was de temperatuur hier al dik over de 30 graden. Bij navraag bleek dat ook de weersverwachting voor vrijdag. En daar moest ik dan in gaan fietsen…

Bij het basecamp, het epicentrum van de organisatie zo’n 7 km. verderop, konden we het startpakket halen. Mooi gesitueerd lag de camping in de blakende zon te wachten op de deelnemers. Alles prachtig aangekleed met Tour du ALS-vlaggen, banners, etc. Duidelijk dat ik direct in de sfeer kwam hier! Laat mij maar alvast gaan fietsen…
En dat kon ook direct want mijn fietske was hier en zodoende kon ik mijn eerste km’s in het mooie Franse land gaan maken, op weg naar het appartement. Overigens nadat we een heerlijke salade hadden gegeten op een leuk terras.
Omdat, eerlijk is eerlijk, de berg mij toch wel wat angst inboezemde besloten we om alvast een keer met de auto vanaf startplaats Bedoin omhoog te gaan. Dit zou volgens de verhalen de zwaarste beklimming van de dag worden. Goed voor mij om alvast even te kijken maar ook voor Daan om te oefenen met rijden [want ook daar zat wel een beetje angst]. Ik had me heel goed voorbereid op de route via dekaleberg.nl en wist dat de 1e 5 km. een soort kadootje zijn. Daarna komt de bocht bij St. Esteve en dán begint het spel!! En precies daar begon ook ons monstertje te janken 😐 De auto ging tekeer als een kat die op zijn staart getrapt werd! En navenant klom ie eigenijk nauwelijks… Oei… Daan bietje wel in paniek… En hoewel het er niet zo steil uitzag gaf monstertje ons aan dat het eigenlijk toch wel een behoorlijk pittige, steile beklimming bleek te zijn. Na heel veel wroooaaaaaasssss [dit is het geluid van een jankend, eigenlijk te klein, motortje op een flinke, eigenlijke te steile, berg] kwamen we aan bij Chalet Reynard, het overgangspunt naar het beroemde danwel beruchte maanlandschap. Magnifiek uitzicht en hoe geweldig om dit eindelijk eens ‘live’ te mogen aanschouwen i.p.v. de vele, vele foto’s die ik al surfend op het net bewonderd had. Gepaste stilte volgde [eh, autootje uitgezonderd…], dit zou wel heeeel gaaf worden om doorheen te fietsen morgen!!! Laat mij maar gauw fietsen…
Hierna werd ook de afdaling naar Malaucène nog even geoefend en gelukkig gaven de remmen van de black chevroletcat goed thuis!! Op naar Bedoin voor een lekkere pasta!!! Bij een leuk tentje smikkelden we een heerlijke spaghetti naar binnen, het vakantiegevoel begon nu echt te overheersen. Maar, moest wel nog even eerst ergens wat fietsen…
Het bed werd op tijd opgezocht, morgen D-day!!!

Vrijdag 1 juni
De wekker gaf om kwart over 4 al acte de présence… Met moeite kon ik een broodje naar binnen gewerkt krijgen. De zenuwen waren overduidelijk aanwezig, wat te verwachten van deze dag?!?!
Rond 5 uur besteeg ik mijn stalen ros [Daan kroop in de zwarte kat] en kon ik me richting start begeven, zo’n 7 km. door het nog donkere, al enigszins klamme, fraaie landschap. In Bedoin bij het, onder fietsers, beroemde fonteintje haalde ik mijn 1e stempel van de dag [om officieel Cinglé te worden heb je een stempelkaart mee die in elk dorp gestempeld moet worden]. Aangekomen bij de start bleek ik de laatste Cinglé te zijn die nog van start moest. Nou ja, geen probleem! Het is tenslotte geen wedstrijd wor?! [zei hij heel wijs…].
Klim 1
10 over half 6 kon ik van start en wat had ik er enorm zin in!!!! De 1e km’s waren, zoals eerder vermeld, een soort van kadootje. Lekker fietsen op een vals plat van een % of 4/ 5, en hier kreeg ik mijn 1e zicht op de top van de Ventoux [puntje in het midden van de foto]; adembenemend!! De lucht kleurde langzaam prachtig oranje voor de ALS-fietsers!!

Na 5 km. de beroemde blauwe boom met direct daarna dé bocht; vanaf hier écht klimmen, 10 km. lang minimaal 10% stijgingspercentage door het bos. Direct na de bocht haal ik al een aantal Oranjebroeken in [dat is de naam die ik mijn medeklimmers gaf gedurende dag omdat ze zo mooi herkenbaar waren aan die broeken]. Het duurt even voor ik in mijn ritme zit maar vanaf km.7 gaat het zalig. In een rustig, prettig tempo stamp ik tegen de berg op, ondertussen veel andere renners inhalend. Dit baart me wel een beetje zorgen en ik vraag me af of ik eigenlijk niet te snel ga. Maar ja, het gaat zo lekker. Her en der staan er al juichende, klappende mensen langs de kant, het enthousiasme doet me goed. Ook is het prettig om Daan regelmatig te spotten die al aanmoedingend de fotootjes schiet. Bij km. 12 ongeveer haal ik een groepje van 3 Oranjebroeken bij die eigenlijk wel in een heel fijn tempo klimmen. Ik besluit hier te blijven hangen en ga in hun slipstream op weg naar Chalet Reynard. Daar aangekomen krijg ik van Daan te horen dat Gert-Jan [de organisator] vannacht een behoorlijke aanval heeft gehad, er wordt gedacht aan problemen met het hart. Potverdikke, dat is wel ff behoorlijk schrikken!! Er wordt beloofd dat ik meer info krijg zodra dat bekend is.
En dan eindelijk [!!!], het maanlandschap in. Hier schieten woorden echt even te kort; de uitzichten, de inspanning, de ontspanning, de wind die vrij spel heeft, de historie van deze berg. Alles komt hier samen op dit stuk en om hier nu echt zelf te fietsen doet werkelijk wat met me, poeh! In een heerlijke flow kom ik boven. Klim 1 zit erop!!! Fantastisch!! Ondanks dat ik me heb ingehouden blijk ik in 1.55 naar boven te zijn gegaan en dat is misschien eigenlijk te snel geweest gezien wat er nog allemaal gaat komen…
Stempel nr. 2 wordt gezet door de organisatie [het winkeltje is nog dicht op dit vroege uur] en ik daal al snel weer af naar Malaucène. Het is een pittige afdaling met veel gevaarlijke bochten. Vooraf zag ik hier wel wat tegenop maar het verloopt al snel heel soepel. Koud is het wel en het feit dat je met zo’n 60 à 70 per uur gaat maakt dat niet beter. Maar goed, een half uurtje later meld ik me fris en monter [beiden letterlijk en figuurlijk] bij de organisatiestand beneden. Stempel 3 kan bij het bakkertje op de hoek gehaald worden.
Klim 2
Ik weet niet zo goed wat ik aan eten mee naar boven moet nemen en neem genoegen met een fles water en een AA-tje. Deze beklimming is compleet anders dan de 1e en gaat al na een paar km. naar 9%. Desondanks zit ik vrijwel direct weer in een heerlijke klimflow. Het gaat heerlijk!! Tót km. 11… hier schommelt de beklimming de komende km’s tussen de 10,5 en 12% en op dat moment geeft mijn lijf aan dat het even niet zo fijn is. Ik heb honger ineens, voel dat ik compleet uit mijn normale eetritme ben, uit mijn normale slaapritme ben geweest, geen koffie heb gehad nog, de warmte opkomt. Kortom, het wordt nu even écht zwaar. En juist nu blijk ik onvoldoende eten op zak te hebben, slim zeg… Ik besluit een gelletje te nemen [een soort van instant energie uit een klein zakje] maar besef ook dat ik daar nooit mee geoefend heb in mijn trainingen. Maar ik heb wel iets nodig nu. Helaas, de gel valt totaal verkeerd. Ik word misselijk en mijn maag begint mee te protesteren. Ai… de klim wordt gelukkig wat minder steil maar ik profiteer er nauwelijks van. Het blijft zwaar gaan met een veel lagere snelheid dan in de 1e klim. Gelukkig kan ik nu enigszins terugvallen op de vele technieklessen die ik van Gert-Jan heb gehad bij de spinninglessen [terwijl ik me ondertussen afvraag hoe het met hem gaat]. Al harkend kom ik in het maanlandschap dat aan deze kant van de berg een stuk minder lang is. Het lukt me met de nodige moeite om mijn fiets boven te krijgen, ondertussen toch genietend van de ongelooflijke uitzichten aan deze kant van de berg. Klim 2 is gedaan!!! Super!!
Ik ben blij dat Daan de auto helemaal boven heeft staan en ga lekker even beschut zitten in ons knappe karretje [de wind maakt dat het ook nog steeds koud is op de top]. Al zittende voel ik dat mijn lijf echt even bij moet komen en ik word ook door slaap overvallen, vreemd. Er is gelukkig voldoende te zien bovenop de berg en zo blijf ik een tijdje rustig in de auto zitten kijken naar alle bedrijvigheid. Langzaam komt mijn maag weer wat tot rust en krijg ik een broodje naar binnen gewerkt.
Ik besluit om rustig naar beneden af te gaan dalen om in Sault [startplaats 3] een bakkie te kunnen doen, daar heb ik wel behoefte aan inmiddels. Dat afdalen [via het maanlandschap nu] valt nog helemaal niet mee hier, de wind doet enorm zijn best om me naar de kant van de weg te krijgen. Het vergt behoorlijk wat stuurwerk om mijn fiets goed tot bij Chalet Reynard te krijgen. Daar aangekomen duik ik het bos in waar een hele fijne afdaling volgt richting de lavendelvelden van Sault. Onderweg kom ik zeer veel Oranjebroeken tegen die óf al gestart zijn voor hun 3e beklimming óf net gestart zijn omdat ze vandaag 1 klim gaan doen. Het bezorgt me kippenvel en een ongelooflijk gevoel van saamhorigheid om hier op die berg met elkaar voor datzelfde doel bezig te zijn. Ik zie Teun klimmen, geweldig! Teun is 17 en zijn vader Paul zit in de laatste fase van ALS. Stichting Ambulancewens maakte het echter mogelijk dat Paul de klim van Teun vanuit de ambulance kan volgen, zó geweldig om te zien!! Het kippenvel bereikt helemaal een hoogtepunt als ik Jan tegenkom op de tandem. Jan weet sinds ongeveer 1 1/2 jaar dat hij ALS heeft maar gaat deze uitdaging toch aan, geweldig!!! Hij wordt met z’n eigen Team Jan ondersteund en dit treintje geeft me een enorme boost. Jan ziet me en roept nog, ik kan net ‘kom op Jan’ terugroepen maar door de snelheid gaan mijn woorden verloren.
[op de foto de finish van Jan met zijn team]

Mijn moraal is volledig terug!! Al dalende kreeg ik alweer flink zin om te klimmen maar deze ‘ontmoetingen’ geven me weer dat beetje extra, hoewel mijn emoties inmiddels wel wat door elkaar beginnen te lopen. De afdaling verloopt verder heerlijk, de lavendelvelden staan niet nog niet in bloei maar geuren al heerlijk. Bij aankomst in Sault staat Daan alweer op me te wachten. We besluiten een fijn terras te pakken om wat te eten en mijn 1e kopje koffie van de dag te nuttigen. Hoewel het al erg warm is geworden zitten we heerlijk buiten en genieten van de Zuid-Franse sfeer hier. Ondertussen tank ik letterlijk en figuurlijk bij. De ober stempelt mijn kaart, stempel 3 is binnen, nog 1 te gaan!!
Klim 3
Bonusje bij de 3e klim, de 1e km’s dalen 😀 Daarna gaat het over in een mooie, soepele klim die vergeleken bij klim 1 en 2 beduidend minder steil is. Zonder moeite kom ik een zalig tempo, zo kan ik nog uren door!! Ondertussen doet de zon verwoede pogingen wielerkledingzonsporen achter te laten op mijn benen en armen. Je weet wel, dat wanneer je je setje uittrekt het nog steeds lijkt alsof je één of ander wit tenuetje aanhebt… 😐 Na 10 km. haal ik een andere renner in die me succes wenst. We raken aan de praat en dit wordt al snel een heel prettig gesprek. Ik besluit mijn tempo wat in te dammen en een stuk samen op te fietsen. Pieter [zo heet deze renner namelijk] is in zijn eentje naar de Ventoux gekomen om een langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan, het beklimmen van deze tot de verbeelding sprekende berg. Inmiddels is hij aan beklimming 2 begonnen waar hij er eigenlijk maar 1 gepland had. Al keuvelend geraken we bij Chalet Reynard. De laatste 6 zware km’s van deze dag kijken me recht in de ogen aan! Pieter wil de sprong naar de top toch wagen en vraagt of we samen kunnen fietsen. Prima plan. Ik hoor hier van één van de dochters van Gert-jan dat het waarschijnlijk niet zijn hart was geweeest, wat dan wel is echter nog niet duidelijk. Gelukkig ziet de situatie er wel al beter uit dan vannacht, een pak van mijn hart! [dat is misschien een rare woordspeling in deze… :-|]
De laatste km’s beginnen en ik voel aan alles dat de emoties loskomen. Ongelooflijk dat ik nu al bijna mijn uitdaging erop heb zitten… Het maakt me blij en een beetje bedroefd tegelijkertijd. Daarnaast is ALS dichter bij me dan ooit. Ik voel zó ontzettend duidelijk hoe gelukkig ik ben dat ik dit heb mogen doen! Het feit dat ik het kon is niet enkel een gevolg van mijn eigen doorzettingsvermogen en discipline geweest, ik heb ook domweg geluk met mijn gezonde lijf!
Hoewel we nog 3 km. gelijk oprijden merk ik dat Pieter het moeilijk heeft om bij te blijven. Hij zegt een paar keer dat ik gerust door mag rijden maar ik wil ‘m nog even op sleeptouw houden. Zo’n 3 km. voor de top merk ik echter dat ik mijn eigen tempo moet gaan fietsen om lekker boven te kunnen komen. Ik rij langzaam weg bij Pieter en kom weer in een zalig tempo. De wind doet wat ie kan om mijn tempo te dereguleren maar het deert me niet. Niets deert me nu nog, ik ga het gewoon halen!!! De laatste km’s gaan ongeveer ‘zwevend’ [niet letterlijk in deze, bepaald niet zelfs haha]. Boven me hoor ik de aanmoedingen op de top, het staat vol met Oranjebroeken, vrijwilligers, het bestuur van de stichting ALS en organisatoren van onze Tour. Een klein knikje nog naar het monument van Tom Simpson en dan stoom ik door. Nog 2 bochten te gaan, een lang stuk weg, laatste km., tranen wellen op, de laatste steile bocht die je eigenlijk aan de buitenkant moet nemen en dan, dan zit ik op het laatste stukje naar de finish. Er wordt gejuicht, geklapt, gejoeld; een nieuwe Cinglé wordt hartstochtelijk verwelkomd!! Geweldig dit, duimendik kippenvel over mijn hele lijf!!! Direct na de finish stap ik af en vallen Daan en ik elkaar in de armen. Met betraande ogen kunnen we niet anders dan vaststellen dat ik het gewoon gedaan heb… Iets meer dan 2 maanden geleden had ik nog geen idee waar ik aan begon en nu had ik het gewoon allemaal gehaald!!! Wat een ontlading!!!

Jan komt op me af om me te feliciteren. Ook hij heeft het tot de top gehaald. Twee trotse klimmers delen hun eerste emoties, prachtig moment!!
Dan bedenk ik me dat Pieter nog ergens in het maanlandschap moet rondfietsen. Ik besluit mijn fiets te halen en hem tegemoet te gaan. Het levert me een paar vreemde blikken op, ‘stapt ie nou echt weer op?’. Pieter zit inmiddels net onder de laatste bocht, het laatste stuk rij ik met hem mee de streep over. Ook hier een prachtige overwinning behaald!!

En winnaars waren er vele deze dagen!! Morgen meer hierover :-D. Voor nu genoeg geschreven, en wat was het heeeeeerlijk om dit al schrijvende allemaal opnieuw te beleven!!! De emoties zijn nog steeds niet volledig gaan liggen, worden misschien zelfs nog wat heftiger dan op die prachtige dag. Ik besef me steeds meer wat een bijzondere ervaring dit geweest is…

Morgen meer 😉