Mijn Tour du ALS [deel 2]

voor de naamloze bedwinger van de Mont Ventoux
geen ruiker of vluchtige kus van een giechelende schone
maar een onzichtbare triomfboog
als een litteken in zijn hart gebrand
[Eric de Preester]

Na 3 maal aan de top te zijn geweest moet er nog één keer afgedaald worden. Terug naar Bedoin waar ik zo’n 8 uur eerder nog geheel in het ongewisse was van wat deze dag aan moois zou gaan brengen. Het is een stuk drukker op deze afdaling dan op de eerdere 2. Zo aan het eind van de middag zijn er meer en meer fietsers te vinden, ieder op weg naar zijn eigen stukje roem en glorie. Het maakt de afdaling er niet gemakkelijker op. Zeker niet voor het kleine zwarte monstertje achter me dat naar beneden steeds behoorlijk in bedwang gehouden moet worden door Daan. Ook zijn er inmiddels vele Franse automobilisten actief op de D974 [want de weg over de Ventoux is eigenlijk gewoon een D-weg] en die zijn gewend om flink door te kunnen raggen. Het gaat regelmatig zeer hard om ons heen terwijl Daan verwoede pogingen doet om achter me te blijven rijden. Een km. of 10 voor we beneden zijn kan ik aansluiten bij een groepje Oranjebroeken. Doordat we met een stuk of 10 tegelijk afdalen maakt het auto’s lastiger om ons in te halen en gelukkig snappen nu zelfs de Fransen dat ze beter achter ons kunnen blijven.
Gezamenlijk komen we aan bij de laatste post in Bedoin. Het eerste dat me hier opvalt is dat ik Gert-Jan zie staan en hij ziet er prima uit. Ik loop even naar hem toe en geef aan blij te zijn hem te zien. Hij moet echter wel nog even naar het ziekenhuis om nog eens goed onderzocht te worden maar het ziet er gelukkig beter uit dan die nacht! Overigens gaat er nog een renner mee naar het ziekenhuis. Zijn vader [ook deelnemer van onze Tour] is bij de laatste afdaling frontaal op een auto geklapt en is naar het ziekenhuis gebracht. Het ziet er naar uit dat zijn kaak gebroken is. Als ik hoor hoe het gebeurd moet zijn dan lijkt het dat hij er met een gebroken kaak nog goed vanaf komt. Wel balen zeg!!
Bij de organisatiestand meld ik me af en lever ik mijn volle stempelkaart in. Deze zal worden opgestuurd naar monsieur Pic van de Confrérie des Cinglés du Mont-­Ventoux [da klinkt wel, toch?!]. Na goedkeuring zal ik dan mijn officiële Malloten-certificaat thuisgestuurd krijgen! Verder krijgen we bij de stand een tasje met daarin 2 bidons, een heuse Tour du ALS-polo en een badge voor op de polo als bewijs van mijn deelname/ prestatie aan editie 1 van dit mooie evenement. [op de foto, bij de stand; met polo badge, Gert-Jan en nog steeds verwaaid haar]

We kletsen gezellig nog wat her en der. Daarna kunnen we met Suzan en Mike van de organisatie afspreken dat zij verder zorg willen dragen voor mijn fiets, die met hen in de vrachtwagen terug naar Nederland zal gaan. Over service gesproken 🙂 Ik stap bij Daan in en we rijden met een triomfantelijke smile op de gezichten terug naar onze mooie Chambre d’hôte. Na een verkwikkende douchebeurt volgt er het enthousiaste telefoonverkeer met het thuisfront. We horen al dat er flink is meegeleefd en er al vele sms-jes en telefoontjes heen en weer zijn gegaan om elkaar op de hoogte te brengen van de gebeurtenissen in Frankrijk.
Al snel is het bijna half 8, tijd om naar de bbq te gaan. Er is namelijk een geheel verzorgde bbq aangeboden voor alle deelnemers, vrijwilligers en ook aanhang. Plaats van handeling is het basecamp dat er prachtig aangekleed bijligt. Blijkbaar waren de meeste renners erg hongerig want hoewel we niet heel veel later zijn zitten er al veel gasten smakelijk te eten. We schuiven aan in de rij en zijn al snel op verschillende plekken in gesprek over de ervaringen van vandaag. Natuurlijk met de deelnemers zelf maar het is ook leuk om te horen hoe de supporters en vrijwilligers op de berg een en ander ervaren hebben. Het eten blijkt daarna heerlijk te zijn, echt helemaal goed! We laten het ons goed smaken!!
Als de bekende toeter klinkt [hiermee is er de hele dag op de top herrie gemaakt voor de klimmers] vraagt Eric Nolet [directeur van de stichting ALS Nederland] het woord. Hij blikt terug op deze fantastische dag. Om iedereen te bedanken is teveel werk maar hij maakt een goeie selectie. Uiteraard krijgt de organisatie een meer dan verdiende ovatie. Het is ongelooflijk hoe goed deze 1e editie is neergezet!! Het zijn er voor mij ook teveel om te noemen maar het zijn stuk voor stuk kanjers die dit voor elkaar gebokst hebben!! Via Gert-Jan en Ivan heb ik van dichtbij kunnen volgen wat er allemaal komt kijken en dat is errug veel! TOP dus!!! Hierna komt de link met ALS weer duidelijk naar voren. Jan wordt naar voren gehaald ivm zijn prachtige prestatie die hij, met zijn team, neerzette. Geweldig!! Teun en Paul worden luid bejubeld evenals de begeleiders van Paul van stichting Ambulancewens die het mogelijk maakten dat hij zijn zoon zo kon zien schitteren. Het kippenvel houdt aan…

Ook de enige vrouwelijke Cinglé van het gezelschap, Marion [op de foto haar finish], wordt dan nog naar voren gehaald. Niet enkel het feit dat ze de enige vrouw is die vandaag 3x boven kwam is het vermelden waard maar ook zeer vemeldenswaardig is dat ze nog maar een week daarvoor haar man had moeten begraven… Wat een ongelooflijke topprestatie is dit zeg!! En wat schieten we hier weer allemaal vol, pfff… Het maakt wederom duidelijk hoe hard deze verschrikkelijke ziekte zich manifesteert. Het is direct weer heel duidelijk waar we het voor gedaan hebben!!
We kletsen nog even wat na maar maken het niet superlaat. We zijn toch wel ‘enigszins vermoeid’ van deze enerverende dag met alle gedane arbeid en opgedane indrukken. De luikjes zijn dicht voordat ons hoofd het kussen kan raken…

Zaterdag 2 juni
The day after. We zijn alweer redelijk op tijd wakker doordat er veel licht onze kamer binnenstroomt. Het is echter heerlijk om na te dromen van gister dus geen probleem en soezelen we nog even door. Maar dan komt er het moment dat ik uit bed moet enne… hoe staan de benen er voor?!? Heeel voorzichtig zet ik één voet aan de grond, voet twee volgt en… eh… ik voel niets bijzonders. Huh!?! 😐 Ik ga staan en wandel naar de wc. Geen spierpijn?!?! Nou ja, zeg!! 😀 Op het toilet moet ik even bukken om iets op te rapen en ja hoor, die rug heeft gister iets moeten doen wat ie niet gewend is. Onderin zit wat stijfheid [nu nog wat meer dan normaal :-|] maar ook dat valt op zich best mee. Tsjee… goh… Ik wist dat ik me goed had voorbereid maar dat ik me zelfs na zo’n dag nog zo supergoed voel verbaast me alleszins.
We blijken nog iets te vroeg voor het ontbijt dat om half 10 geserveerd wordt en lopen nog even het stadje in. Mormoiron blijkt een alleraardigst stadje met een bijzonder typische manier van huizen op/ naast/ in elkaar bouwen. Op naar het ontbijt, het maagje knort! Het weer is alweer prachtig en we kunnen eten in de bijzonder sfeervolle tuin. Alle spijzen zijn zelfgemaakt en we genieten met volle teugen!

Hierna mogen we nog even naar de andere kamers van de Chambre d’hôte kijken en die zijn zéér de moeite waard!! Beide, zeer vriendelijke, eigenaren zijn kunstenaar en je vindt overal hun foto’s en schilderijen terug. Daarnaast hebben ze een zeer creatieve manier van dingen met elkaar combineren. Zeer vreemde combinaties komen we tegen maar alles is bijzonder smaakvol gedaan!! Dus, mocht je nog eens van plan zijn de Ventoux te gaan beklimmen [of iets anders ondernemen in deze regio kan ook natuurlijk ;-)] dan is dit een aan te raden uitvalsbasis! [La Cigale in Mormoiron].
Daarna, op naar Marseille! We hebben nog een dag te gaan om wat cultuur te snuiven. Eerst leggen we nog even aan bij basecamp. We kletsen even lekker na met Mike en Suzan, fijn om even de herinneringen van gister te delen. We horen van hen dat de aanval van Gert-Jan een allergische reactie blijkt te zijn geweest op zijn medicatie. Het gaat goed met hem en hij is dan net vertrokken om met zijn gezin [die allen ook een grote rol hadden in de organisatie] naar de top van de Ventoux te klimmen… Wat een prachtige vent is het toch!! Een inspiratiebron geweest voor me van het begin tot zelfs nu een dag na de wedstrijd!!
Na een uurtje rijden komen we aan in de stad. Het hotel is gekozen net buiten het centrum maar onze Truus [ons navigatiewondertje dat we hebben opgeplakt in ons zwarte katwondertje] stuurt ons dwars door la centre. En daar is het drúk!! Als Truus ons dan ook nog eens kanten op wil hebben die niet mogen wordt de bestuurster van ons karretje [jawel, Daan hield dapper vol!] lichtelijk ongemakkelijk [“is da ding nou hillemoal besódemieterd!!”]. Als we dan ook nog een slalom moeten maken door wat straten met wegomleidingen waar ineens niemand meer rijdt [huh?!] wordt het humeur van de chauffeuse er niet beter op… Gelukkig hebben we zojuist daarvoor een Starbucks zien liggen en aangezien ik kan beloven deze straks terug te vinden klaart de boel wat op. We nemen een busstrook [“doe maar gewoon, we zien wel”] en via een steil, krap, druk en volstaand weggetje bereiken we zowaar het hotel! Helaas is het avontuur voor Daan dan nog niet voorbij want het blijkt dat de auto in een lift moet [“it fits only if it is smaller than a Clio”]. Ik ben dit weekend duidelijk niet de enige die heel veel nieuwe ervaringen te verwerken krijgt… De auto past nét. Na wat steekwerk en via een druk op de knop komen we onder in de garage terecht. Ook daar is het een gewurm van jewelste máár, het past uiteindelijk en we kunnen onze kamer opzoeken. Het is een net, fris hotel en de kamer is van alle gemakken voorzien. We blijven echter niet lang hangen en vertrekken met de metro naar het centrum. Helaas is Marseille op dit moment één grote bouwput omdat het mooiste gedeelte, de oude haven, grondig verbouwd wordt. Jammer, hierdoor is het rommelig, onoverzichtelijk en niet schoon. Er is echter genoeg ander moois te zien en we struinen uren rond door het oude gedeelte. We pikken een paar prima terrassen en eten zalig!! Het is heerlijk om er zo even samen uit te zijn! We hebben ook meer dan genoeg te bespreken over de dag hiervoor. Daan heeft natuurlijk erg veel tijd langs de kant staan wachten op mij en heeft veel andere supporters gesproken. De verhalen die ze heeft gehoord hebben diepe indruk op haar gemaakt. En natuurlijk was ik ook nog lang niet uitgepraat over mijn belevenissen op die machtige berg. De dag vliegt om en we gaan redelijk op tijd weer naar ons hotel. Ik heb beloofd nog even met Ties te bellen die vandaag een toernooi bij Willem II had gespeeld [zonde natuurlijk dat ik die juist moest missen!]. Hij is hartstikke enthousiast, hoewel ze de finale nipt hebben verloren. De ontmoeting met Mitchel Pique daar [speler Willem II] maakte zijn dag helemaal goed. Pip had ik eerder die dag al aan de lijn gehad ivm wat huiswerkprobleempjes en het bleek mogelijk om staande in een zeer warme winkelstraat in Marseille telefonisch een goed coachgesprek te voeren met onze lieve, ietwat puberende, dochter 😉 Ik zie er naar uit om ze beide morgen weer te zien.
De lampen gaan voor 23 uur uit, we hebben een vliegtuig te halen morgenvroeg!

Zondag 3 juni
Ik trek uiteraard het shirt aan dat Daan voor mij had laten maken, het mag gezien worden dat ik een echte malloot ben sinds een paar dagen!!! 😀

Het vroege ontbijt smaakt ons prima. Na de uitcheck dalen we af naar de kelder waar het autootje op ons staat te wachten. Het kost een flinke tijd keren, steken, goedzetten, steken, uitstappen, knopje indrukken, instappen, weer zitten, opnieuw steken, uitstappen [want natuurlijk zijn die liftdeuren alweer dicht], knopje indrukken, instappen, wederom zitten, scherp sturen voordat we de auto ín de lift hebben. De reis naar het vliegveld verloopt daarna soepel, we hoeven niet door het centrum dus dat scheelt een slok op een borrel. We rijden eerst naar Hertz om het zwarte brulmonstertje achter te laten. Stiekem is het karretje toch wel een beetje van ‘ons’ geworden en dus bedanken we ‘m voor de bewezen diensten en de mooie avonturen, haha! Op ons gemak togen we naar de vertrekhal. Er staat een weegschaal leeg, eerst maar eens kijken hoeveel dat koffer nou eigenlijk weegt. Oeps, kilootje te zwaar. Rustig zoeken we even wat er over kan in de handbagage. Na wat passen en meten is het koffer op het juiste gewicht. We besluiten om het koffer maar meteen in te leveren, is dat vast gebeurd. De grondsteward kijkt ons wat vreemd aan en vraagt welke bestemming we moeten hebben. Op ons antwoord Charleroi geeft ie aan dat de incheck daarvan al gesloten is. Pardon?!?! Het vliegtuig vertrekt over anderhalf uur, hoezo dicht?? Nou ja, om een lang verhaal kort te maken… het vliegtuig vloog dus 3 kwartier eerder dan wij in onze hoofden hadden… Hoe stom kun je zijn??! Maar vooral, wát een domper!! We wilden naar Pip en Ties toe! Naar mijn ouders toe waar iedereen samenkwam en waar ik mijn verhaal zou kunnen gaan vertellen. Bah!!
De komende uren zijn we naarstig op zoek naar andere mogelijkheden om toch vandaag thuis te kunnen komen. Dat is óf veels te duur óf te onpraktisch. Gelukkig hadden we een half uur na het gebeurde al een telefoontje vanuit Nederland dat daar alles geregeld was en we ons vooral geen zorgen moesten maken daarover. We beseffen ons hoe gelukkig we ons moeten prijzen met zoveel mensen om ons heen die altijd en overal voor ons klaar staan!!! Kortom, we besluiten uiteindelijk dan toch maar de vlucht om te boeken en een dag later naar huis te komen.
We vinden al snel een hotel in de buurt van het vliegveld [trek daar een ander shirt aan, hoewel de tekst meer dan ooit passend is :-|] en nemen daarna de bus terug naar Marseille. We houden ons vast aan de wijsheid die wijsgeer Eric Voets uit St.Michielsgestel aandroeg [zie foto][is een prachtig verzonnen variatie op een spreuk die bij ons bij de deur hangt];

Eerlijk is eerlijk, de knop was niet direct om. Het duurde even voordat we weer in een soort van vakantiestemming kwamen. Maar dat kwam uiteindelijk ook vast weer in orde! Aangezien we gister de Notre Dame de la Garde niet meer hadden kunnen bezoeken besluiten we daar naar toe te gaan. De Notre Dame ligt prachtig op een heuvel middenin de stad en de basiliek torent prachtig boven de stad uit. De Maria-afbeelding die weer torent boven op de toren, staat er dus ook echt ‘wakend’ over de volledige stad.

Vanaf het vliegveld komen we via bus en metro weer in het centrum van Marseille, waar het nu een stuk rustiger is dan de dag daarvoor. We moeten verder met de bus naar boven en dat wordt weer een avontuur op zich. De buschauffeur gaat met een stoïcijnse blik op zijn gezicht als een razende door de smalle steegjes. Alles wat in zijn weg komt moet snel plaats maken en ja, heel veel keus hebben die anderen niet als er zo’n bus recht op je afstormt. Ook de beklimming in het laatste stuk wordt genomen alsof de chauffeur zich Michael Schumacher waant op een Formule1-circuit. Maar goed, we staan dus wel snel boven 😐 en het uitzicht is daar fenomenaal!! Moederke Maria heeft vanaf haar plek een ongelooflijk uitzicht op haar stad en de zee ernaast! De basiliek is enórm rijk aangekleed met overal marmer, mozaieken en bladgoud! Zeer de moeite waard om eens te bezoeken! Terug in de stad profiteert Daan graag van de extra vakantiedag door nog eens bij Starbucks aan te leggen. Daarna wandelen we nog wat door het centrum en zoeken een leuk terras voor ons laatste avondmaal [jaja, nog enigszins in de kerksferen die dag ;-)] want we zijn vast van plan om morgen wél ons vliegtuig te halen!! Via metro en bus gaan we terug naar ons hotel en zoeken mooi op tijd ons bedje op.

Maandag 4 juni
Ik trek uiteraard het shirt aan dat Daan voor mij had laten maken, het mag gezien worden dat ik een echte malloot ben sinds een paar dagen!!! 😀  [ja hoor, ik begin gewoon weer met goede moed zoals een dag eerder ;-)].
Natuurlijk gaat het vandaag allemaal helemaal goed en ruim op tijd. We slaan nog wat souveniertjes in voor Pip en Ties en dan gaan we echt op weg naar huis. Eenmaal in het vliegtuig kloppen we onszelf nog even op de borst [“wat zijn wíj goed dat we gewoon op tijd in het vliegtuig zitten!!!”] en daar gaan we. De vlucht gaat een kwartier sneller dan gepland en voor we het weten zitten we in de auto. Het is NAT in Belgie en toch ook even wennen aan de temperatuur waar we de afgelopen dagen 30+ hadden. Thuis aangekomen zijn we meteen blij verrast; het hele huis is versierd, práchtig!! Overal hangen ballonnen, slingers en [het meest mooi toch wel] zelfgemaakte spandoeken van Pip en Ties. Fantastische thuiskomst!! [enkele voorbeeldjes op de foto’s]
 
Het is heerlijk om Pip en Ties weer te knuffelen als die uit school komen! Vanaf half 4 zit het huis vol met vrienden en familie die met bloemen en gebak aankomen, wat ontzettend fijn dit!! Heb het een dagje uit moeten stellen maar ik krijg absoluut de kans om ons verhaal in geuren en kleuren te vertellen!! Ook ’s avonds nog gezellig bezoek en we zoeken ook nu weer bijtijds ons bed op. Morgen weer aan het werk…

Dinsdag 5 juni
Op het werk houdt mijn feestje nog even aan! Want ook hier is alles versierd!! Vanaf de deur tot aan de kantine, de wc, de gang, mijn kantoortje en zelfs mijn computer. Overal ballonnen, slingers en posters; geweldig!! [ook hier wat voorbeeldjes van]
   
Overigens verdienen mijn collega’s sowieso een vermelding in dit verslag want ik vind het echt ongekend hoe er met me is meegeleefd [was bijna in de verleiding om MEEgeleefd te typen maar dat is zo voor de hand liggend ;-)]!! Ook qua sponsoring is het eigenlijk niet normaal wat ik heb opgehaald hier… Daarnaast de belangstelling, de aandacht voor mijn tocht en voor ALS, de aanmoedingen; ontzettend bijzonder waar ik mijn collega’s van MEE Den Bosch [maar ook andere collega’s uit onze holding overigens!] heeeel dankbaar voor ben!!
Ook op het werk kan ik heerlijk mijn verhaal talloze keren kwijt waardoor het nagenieten groot is!!!

En daarna
Het is nu zondagavond 10 juni, meer dan een week na mijn zegetocht op de Kale Berg. Heb net het verslag van Suzan gelezen op de Tour du ALS-site en dit voedde een beetje mijn gevoel van vandaag. Ik voel me een beetje ‘leeg’… Wat heb ik een ongelooflijk intensieve, spannende, drukke maar vooral BIJZONDERE periode achter de rug!!! Het is langzaam weer terug naar de orde van de dag. En dat is prima, geloof me. Maar toch… het voelt echt een beetje als afscheid nemen van iets geweldigs!!
Maar het is geen afscheid, er is zoals ik al begon hierboven ‘een onzichtbare triomfboog in mijn hart gebrand’! Deze herinneringen, dit gevoel is blijvend! Daan en ik zijn een onvergetelijke ervaring rijker!! Niet enkel vanwege de klimprestatie maar vooral vanwege de prachtige, ontroerende verhalen en ontmoetingen die we in en op die berg beleefden!! Afgelopen week merkten we allebei dat het ons emotioneel ontzettend veel gedaan heeft. Alles wat we op 1 juni geregistreerd hadden met ogen en oren kreeg er later een sterk gevoel bij wat ons beiden behoorlijk raakte. Wat ben ik blij dat we dit sámen hebben mogen beleven, want dit was veel meer dan een fietsprestatie die al lang op mijn verlanglijstje stond. Veeeeeel meer!!!!

Ik wil graag eindigen met een foto die ik gister opgestuurd kreeg van Ineke Zaal [communicatiemedewerker stichting ALS Nederland]. Deze foto geeft in feite een prachtige samenvatting van mijn Tour du ALS [tsjee… en dan toch ruim 5000 woorden gebruiken 😐  ;-)]. Dit is de finish na mijn 3e klim. Mijn einddoel is bereikt en wordt op de finishlijn bekrachtigd door de high-five met Jan, helemaal symbool voor de ontmoeting/ confrontatie met ALS waar we dit weekend blijvend door geraakt zijn!!

Iedereen bedankt voor zijn steun!! Ik heb het enorm gewaardeerd en iedereen heeft zo op zijn eigen manier bijgedragen aan een voor mij [ons!] blijvende Triomfboog!!