voor de naamloze bedwinger van de Mont Ventoux
geen ruiker of vluchtige kus van een giechelende schone
maar een onzichtbare triomfboog
als een litteken in zijn hart gebrand
[Eric de Preester]

Na 3 maal aan de top te zijn geweest moet er nog één keer afgedaald worden. Terug naar Bedoin waar ik zo’n 8 uur eerder nog geheel in het ongewisse was van wat deze dag aan moois zou gaan brengen. Het is een stuk drukker op deze afdaling dan op de eerdere 2. Zo aan het eind van de middag zijn er meer en meer fietsers te vinden, ieder op weg naar zijn eigen stukje roem en glorie. Het maakt de afdaling er niet gemakkelijker op. Zeker niet voor het kleine zwarte monstertje achter me dat naar beneden steeds behoorlijk in bedwang gehouden moet worden door Daan. Ook zijn er inmiddels vele Franse automobilisten actief op de D974 [want de weg over de Ventoux is eigenlijk gewoon een D-weg] en die zijn gewend om flink door te kunnen raggen. Het gaat regelmatig zeer hard om ons heen terwijl Daan verwoede pogingen doet om achter me te blijven rijden. Een km. of 10 voor we beneden zijn kan ik aansluiten bij een groepje Oranjebroeken. Doordat we met een stuk of 10 tegelijk afdalen maakt het auto’s lastiger om ons in te halen en gelukkig snappen nu zelfs de Fransen dat ze beter achter ons kunnen blijven.
Gezamenlijk komen we aan bij de laatste post in Bedoin. Het eerste dat me hier opvalt is dat ik Gert-Jan zie staan en hij ziet er prima uit. Ik loop even naar hem toe en geef aan blij te zijn hem te zien. Hij moet echter wel nog even naar het ziekenhuis om nog eens goed onderzocht te worden maar het ziet er gelukkig beter uit dan die nacht! Overigens gaat er nog een renner mee naar het ziekenhuis. Zijn vader [ook deelnemer van onze Tour] is bij de laatste afdaling frontaal op een auto geklapt en is naar het ziekenhuis gebracht. Het ziet er naar uit dat zijn kaak gebroken is. Als ik hoor hoe het gebeurd moet zijn dan lijkt het dat hij er met een gebroken kaak nog goed vanaf komt. Wel balen zeg!!
Bij de organisatiestand meld ik me af en lever ik mijn volle stempelkaart in. Deze zal worden opgestuurd naar monsieur Pic van de Confrérie des Cinglés du Mont-­Ventoux [da klinkt wel, toch?!]. Na goedkeuring zal ik dan mijn officiële Malloten-certificaat thuisgestuurd krijgen! Verder krijgen we bij de stand een tasje met daarin 2 bidons, een heuse Tour du ALS-polo en een badge voor op de polo als bewijs van mijn deelname/ prestatie aan editie 1 van dit mooie evenement. [op de foto, bij de stand; met polo badge, Gert-Jan en nog steeds verwaaid haar]

We kletsen gezellig nog wat her en der. Daarna kunnen we met Suzan en Mike van de organisatie afspreken dat zij verder zorg willen dragen voor mijn fiets, die met hen in de vrachtwagen terug naar Nederland zal gaan. Over service gesproken 🙂 Ik stap bij Daan in en we rijden met een triomfantelijke smile op de gezichten terug naar onze mooie Chambre d’hôte. Na een verkwikkende douchebeurt volgt er het enthousiaste telefoonverkeer met het thuisfront. We horen al dat er flink is meegeleefd en er al vele sms-jes en telefoontjes heen en weer zijn gegaan om elkaar op de hoogte te brengen van de gebeurtenissen in Frankrijk.
Al snel is het bijna half 8, tijd om naar de bbq te gaan. Er is namelijk een geheel verzorgde bbq aangeboden voor alle deelnemers, vrijwilligers en ook aanhang. Plaats van handeling is het basecamp dat er prachtig aangekleed bijligt. Blijkbaar waren de meeste renners erg hongerig want hoewel we niet heel veel later zijn zitten er al veel gasten smakelijk te eten. We schuiven aan in de rij en zijn al snel op verschillende plekken in gesprek over de ervaringen van vandaag. Natuurlijk met de deelnemers zelf maar het is ook leuk om te horen hoe de supporters en vrijwilligers op de berg een en ander ervaren hebben. Het eten blijkt daarna heerlijk te zijn, echt helemaal goed! We laten het ons goed smaken!!
Als de bekende toeter klinkt [hiermee is er de hele dag op de top herrie gemaakt voor de klimmers] vraagt Eric Nolet [directeur van de stichting ALS Nederland] het woord. Hij blikt terug op deze fantastische dag. Om iedereen te bedanken is teveel werk maar hij maakt een goeie selectie. Uiteraard krijgt de organisatie een meer dan verdiende ovatie. Het is ongelooflijk hoe goed deze 1e editie is neergezet!! Het zijn er voor mij ook teveel om te noemen maar het zijn stuk voor stuk kanjers die dit voor elkaar gebokst hebben!! Via Gert-Jan en Ivan heb ik van dichtbij kunnen volgen wat er allemaal komt kijken en dat is errug veel! TOP dus!!! Hierna komt de link met ALS weer duidelijk naar voren. Jan wordt naar voren gehaald ivm zijn prachtige prestatie die hij, met zijn team, neerzette. Geweldig!! Teun en Paul worden luid bejubeld evenals de begeleiders van Paul van stichting Ambulancewens die het mogelijk maakten dat hij zijn zoon zo kon zien schitteren. Het kippenvel houdt aan…

Ook de enige vrouwelijke Cinglé van het gezelschap, Marion [op de foto haar finish], wordt dan nog naar voren gehaald. Niet enkel het feit dat ze de enige vrouw is die vandaag 3x boven kwam is het vermelden waard maar ook zeer vemeldenswaardig is dat ze nog maar een week daarvoor haar man had moeten begraven… Wat een ongelooflijke topprestatie is dit zeg!! En wat schieten we hier weer allemaal vol, pfff… Het maakt wederom duidelijk hoe hard deze verschrikkelijke ziekte zich manifesteert. Het is direct weer heel duidelijk waar we het voor gedaan hebben!!
We kletsen nog even wat na maar maken het niet superlaat. We zijn toch wel ‘enigszins vermoeid’ van deze enerverende dag met alle gedane arbeid en opgedane indrukken. De luikjes zijn dicht voordat ons hoofd het kussen kan raken…

Zaterdag 2 juni
The day after. We zijn alweer redelijk op tijd wakker doordat er veel licht onze kamer binnenstroomt. Het is echter heerlijk om na te dromen van gister dus geen probleem en soezelen we nog even door. Maar dan komt er het moment dat ik uit bed moet enne… hoe staan de benen er voor?!? Heeel voorzichtig zet ik één voet aan de grond, voet twee volgt en… eh… ik voel niets bijzonders. Huh!?! 😐 Ik ga staan en wandel naar de wc. Geen spierpijn?!?! Nou ja, zeg!! 😀 Op het toilet moet ik even bukken om iets op te rapen en ja hoor, die rug heeft gister iets moeten doen wat ie niet gewend is. Onderin zit wat stijfheid [nu nog wat meer dan normaal :-|] maar ook dat valt op zich best mee. Tsjee… goh… Ik wist dat ik me goed had voorbereid maar dat ik me zelfs na zo’n dag nog zo supergoed voel verbaast me alleszins.
We blijken nog iets te vroeg voor het ontbijt dat om half 10 geserveerd wordt en lopen nog even het stadje in. Mormoiron blijkt een alleraardigst stadje met een bijzonder typische manier van huizen op/ naast/ in elkaar bouwen. Op naar het ontbijt, het maagje knort! Het weer is alweer prachtig en we kunnen eten in de bijzonder sfeervolle tuin. Alle spijzen zijn zelfgemaakt en we genieten met volle teugen!

Hierna mogen we nog even naar de andere kamers van de Chambre d’hôte kijken en die zijn zéér de moeite waard!! Beide, zeer vriendelijke, eigenaren zijn kunstenaar en je vindt overal hun foto’s en schilderijen terug. Daarnaast hebben ze een zeer creatieve manier van dingen met elkaar combineren. Zeer vreemde combinaties komen we tegen maar alles is bijzonder smaakvol gedaan!! Dus, mocht je nog eens van plan zijn de Ventoux te gaan beklimmen [of iets anders ondernemen in deze regio kan ook natuurlijk ;-)] dan is dit een aan te raden uitvalsbasis! [La Cigale in Mormoiron].
Daarna, op naar Marseille! We hebben nog een dag te gaan om wat cultuur te snuiven. Eerst leggen we nog even aan bij basecamp. We kletsen even lekker na met Mike en Suzan, fijn om even de herinneringen van gister te delen. We horen van hen dat de aanval van Gert-Jan een allergische reactie blijkt te zijn geweest op zijn medicatie. Het gaat goed met hem en hij is dan net vertrokken om met zijn gezin [die allen ook een grote rol hadden in de organisatie] naar de top van de Ventoux te klimmen… Wat een prachtige vent is het toch!! Een inspiratiebron geweest voor me van het begin tot zelfs nu een dag na de wedstrijd!!
Na een uurtje rijden komen we aan in de stad. Het hotel is gekozen net buiten het centrum maar onze Truus [ons navigatiewondertje dat we hebben opgeplakt in ons zwarte katwondertje] stuurt ons dwars door la centre. En daar is het drúk!! Als Truus ons dan ook nog eens kanten op wil hebben die niet mogen wordt de bestuurster van ons karretje [jawel, Daan hield dapper vol!] lichtelijk ongemakkelijk [“is da ding nou hillemoal besódemieterd!!”]. Als we dan ook nog een slalom moeten maken door wat straten met wegomleidingen waar ineens niemand meer rijdt [huh?!] wordt het humeur van de chauffeuse er niet beter op… Gelukkig hebben we zojuist daarvoor een Starbucks zien liggen en aangezien ik kan beloven deze straks terug te vinden klaart de boel wat op. We nemen een busstrook [“doe maar gewoon, we zien wel”] en via een steil, krap, druk en volstaand weggetje bereiken we zowaar het hotel! Helaas is het avontuur voor Daan dan nog niet voorbij want het blijkt dat de auto in een lift moet [“it fits only if it is smaller than a Clio”]. Ik ben dit weekend duidelijk niet de enige die heel veel nieuwe ervaringen te verwerken krijgt… De auto past nét. Na wat steekwerk en via een druk op de knop komen we onder in de garage terecht. Ook daar is het een gewurm van jewelste máár, het past uiteindelijk en we kunnen onze kamer opzoeken. Het is een net, fris hotel en de kamer is van alle gemakken voorzien. We blijven echter niet lang hangen en vertrekken met de metro naar het centrum. Helaas is Marseille op dit moment één grote bouwput omdat het mooiste gedeelte, de oude haven, grondig verbouwd wordt. Jammer, hierdoor is het rommelig, onoverzichtelijk en niet schoon. Er is echter genoeg ander moois te zien en we struinen uren rond door het oude gedeelte. We pikken een paar prima terrassen en eten zalig!! Het is heerlijk om er zo even samen uit te zijn! We hebben ook meer dan genoeg te bespreken over de dag hiervoor. Daan heeft natuurlijk erg veel tijd langs de kant staan wachten op mij en heeft veel andere supporters gesproken. De verhalen die ze heeft gehoord hebben diepe indruk op haar gemaakt. En natuurlijk was ik ook nog lang niet uitgepraat over mijn belevenissen op die machtige berg. De dag vliegt om en we gaan redelijk op tijd weer naar ons hotel. Ik heb beloofd nog even met Ties te bellen die vandaag een toernooi bij Willem II had gespeeld [zonde natuurlijk dat ik die juist moest missen!]. Hij is hartstikke enthousiast, hoewel ze de finale nipt hebben verloren. De ontmoeting met Mitchel Pique daar [speler Willem II] maakte zijn dag helemaal goed. Pip had ik eerder die dag al aan de lijn gehad ivm wat huiswerkprobleempjes en het bleek mogelijk om staande in een zeer warme winkelstraat in Marseille telefonisch een goed coachgesprek te voeren met onze lieve, ietwat puberende, dochter 😉 Ik zie er naar uit om ze beide morgen weer te zien.
De lampen gaan voor 23 uur uit, we hebben een vliegtuig te halen morgenvroeg!

Zondag 3 juni
Ik trek uiteraard het shirt aan dat Daan voor mij had laten maken, het mag gezien worden dat ik een echte malloot ben sinds een paar dagen!!! 😀

Het vroege ontbijt smaakt ons prima. Na de uitcheck dalen we af naar de kelder waar het autootje op ons staat te wachten. Het kost een flinke tijd keren, steken, goedzetten, steken, uitstappen, knopje indrukken, instappen, weer zitten, opnieuw steken, uitstappen [want natuurlijk zijn die liftdeuren alweer dicht], knopje indrukken, instappen, wederom zitten, scherp sturen voordat we de auto ín de lift hebben. De reis naar het vliegveld verloopt daarna soepel, we hoeven niet door het centrum dus dat scheelt een slok op een borrel. We rijden eerst naar Hertz om het zwarte brulmonstertje achter te laten. Stiekem is het karretje toch wel een beetje van ‘ons’ geworden en dus bedanken we ‘m voor de bewezen diensten en de mooie avonturen, haha! Op ons gemak togen we naar de vertrekhal. Er staat een weegschaal leeg, eerst maar eens kijken hoeveel dat koffer nou eigenlijk weegt. Oeps, kilootje te zwaar. Rustig zoeken we even wat er over kan in de handbagage. Na wat passen en meten is het koffer op het juiste gewicht. We besluiten om het koffer maar meteen in te leveren, is dat vast gebeurd. De grondsteward kijkt ons wat vreemd aan en vraagt welke bestemming we moeten hebben. Op ons antwoord Charleroi geeft ie aan dat de incheck daarvan al gesloten is. Pardon?!?! Het vliegtuig vertrekt over anderhalf uur, hoezo dicht?? Nou ja, om een lang verhaal kort te maken… het vliegtuig vloog dus 3 kwartier eerder dan wij in onze hoofden hadden… Hoe stom kun je zijn??! Maar vooral, wát een domper!! We wilden naar Pip en Ties toe! Naar mijn ouders toe waar iedereen samenkwam en waar ik mijn verhaal zou kunnen gaan vertellen. Bah!!
De komende uren zijn we naarstig op zoek naar andere mogelijkheden om toch vandaag thuis te kunnen komen. Dat is óf veels te duur óf te onpraktisch. Gelukkig hadden we een half uur na het gebeurde al een telefoontje vanuit Nederland dat daar alles geregeld was en we ons vooral geen zorgen moesten maken daarover. We beseffen ons hoe gelukkig we ons moeten prijzen met zoveel mensen om ons heen die altijd en overal voor ons klaar staan!!! Kortom, we besluiten uiteindelijk dan toch maar de vlucht om te boeken en een dag later naar huis te komen.
We vinden al snel een hotel in de buurt van het vliegveld [trek daar een ander shirt aan, hoewel de tekst meer dan ooit passend is :-|] en nemen daarna de bus terug naar Marseille. We houden ons vast aan de wijsheid die wijsgeer Eric Voets uit St.Michielsgestel aandroeg [zie foto][is een prachtig verzonnen variatie op een spreuk die bij ons bij de deur hangt];

Eerlijk is eerlijk, de knop was niet direct om. Het duurde even voordat we weer in een soort van vakantiestemming kwamen. Maar dat kwam uiteindelijk ook vast weer in orde! Aangezien we gister de Notre Dame de la Garde niet meer hadden kunnen bezoeken besluiten we daar naar toe te gaan. De Notre Dame ligt prachtig op een heuvel middenin de stad en de basiliek torent prachtig boven de stad uit. De Maria-afbeelding die weer torent boven op de toren, staat er dus ook echt ‘wakend’ over de volledige stad.

Vanaf het vliegveld komen we via bus en metro weer in het centrum van Marseille, waar het nu een stuk rustiger is dan de dag daarvoor. We moeten verder met de bus naar boven en dat wordt weer een avontuur op zich. De buschauffeur gaat met een stoïcijnse blik op zijn gezicht als een razende door de smalle steegjes. Alles wat in zijn weg komt moet snel plaats maken en ja, heel veel keus hebben die anderen niet als er zo’n bus recht op je afstormt. Ook de beklimming in het laatste stuk wordt genomen alsof de chauffeur zich Michael Schumacher waant op een Formule1-circuit. Maar goed, we staan dus wel snel boven 😐 en het uitzicht is daar fenomenaal!! Moederke Maria heeft vanaf haar plek een ongelooflijk uitzicht op haar stad en de zee ernaast! De basiliek is enórm rijk aangekleed met overal marmer, mozaieken en bladgoud! Zeer de moeite waard om eens te bezoeken! Terug in de stad profiteert Daan graag van de extra vakantiedag door nog eens bij Starbucks aan te leggen. Daarna wandelen we nog wat door het centrum en zoeken een leuk terras voor ons laatste avondmaal [jaja, nog enigszins in de kerksferen die dag ;-)] want we zijn vast van plan om morgen wél ons vliegtuig te halen!! Via metro en bus gaan we terug naar ons hotel en zoeken mooi op tijd ons bedje op.

Maandag 4 juni
Ik trek uiteraard het shirt aan dat Daan voor mij had laten maken, het mag gezien worden dat ik een echte malloot ben sinds een paar dagen!!! 😀  [ja hoor, ik begin gewoon weer met goede moed zoals een dag eerder ;-)].
Natuurlijk gaat het vandaag allemaal helemaal goed en ruim op tijd. We slaan nog wat souveniertjes in voor Pip en Ties en dan gaan we echt op weg naar huis. Eenmaal in het vliegtuig kloppen we onszelf nog even op de borst [“wat zijn wíj goed dat we gewoon op tijd in het vliegtuig zitten!!!”] en daar gaan we. De vlucht gaat een kwartier sneller dan gepland en voor we het weten zitten we in de auto. Het is NAT in Belgie en toch ook even wennen aan de temperatuur waar we de afgelopen dagen 30+ hadden. Thuis aangekomen zijn we meteen blij verrast; het hele huis is versierd, práchtig!! Overal hangen ballonnen, slingers en [het meest mooi toch wel] zelfgemaakte spandoeken van Pip en Ties. Fantastische thuiskomst!! [enkele voorbeeldjes op de foto’s]
 
Het is heerlijk om Pip en Ties weer te knuffelen als die uit school komen! Vanaf half 4 zit het huis vol met vrienden en familie die met bloemen en gebak aankomen, wat ontzettend fijn dit!! Heb het een dagje uit moeten stellen maar ik krijg absoluut de kans om ons verhaal in geuren en kleuren te vertellen!! Ook ’s avonds nog gezellig bezoek en we zoeken ook nu weer bijtijds ons bed op. Morgen weer aan het werk…

Dinsdag 5 juni
Op het werk houdt mijn feestje nog even aan! Want ook hier is alles versierd!! Vanaf de deur tot aan de kantine, de wc, de gang, mijn kantoortje en zelfs mijn computer. Overal ballonnen, slingers en posters; geweldig!! [ook hier wat voorbeeldjes van]
   
Overigens verdienen mijn collega’s sowieso een vermelding in dit verslag want ik vind het echt ongekend hoe er met me is meegeleefd [was bijna in de verleiding om MEEgeleefd te typen maar dat is zo voor de hand liggend ;-)]!! Ook qua sponsoring is het eigenlijk niet normaal wat ik heb opgehaald hier… Daarnaast de belangstelling, de aandacht voor mijn tocht en voor ALS, de aanmoedingen; ontzettend bijzonder waar ik mijn collega’s van MEE Den Bosch [maar ook andere collega’s uit onze holding overigens!] heeeel dankbaar voor ben!!
Ook op het werk kan ik heerlijk mijn verhaal talloze keren kwijt waardoor het nagenieten groot is!!!

En daarna
Het is nu zondagavond 10 juni, meer dan een week na mijn zegetocht op de Kale Berg. Heb net het verslag van Suzan gelezen op de Tour du ALS-site en dit voedde een beetje mijn gevoel van vandaag. Ik voel me een beetje ‘leeg’… Wat heb ik een ongelooflijk intensieve, spannende, drukke maar vooral BIJZONDERE periode achter de rug!!! Het is langzaam weer terug naar de orde van de dag. En dat is prima, geloof me. Maar toch… het voelt echt een beetje als afscheid nemen van iets geweldigs!!
Maar het is geen afscheid, er is zoals ik al begon hierboven ‘een onzichtbare triomfboog in mijn hart gebrand’! Deze herinneringen, dit gevoel is blijvend! Daan en ik zijn een onvergetelijke ervaring rijker!! Niet enkel vanwege de klimprestatie maar vooral vanwege de prachtige, ontroerende verhalen en ontmoetingen die we in en op die berg beleefden!! Afgelopen week merkten we allebei dat het ons emotioneel ontzettend veel gedaan heeft. Alles wat we op 1 juni geregistreerd hadden met ogen en oren kreeg er later een sterk gevoel bij wat ons beiden behoorlijk raakte. Wat ben ik blij dat we dit sámen hebben mogen beleven, want dit was veel meer dan een fietsprestatie die al lang op mijn verlanglijstje stond. Veeeeeel meer!!!!

Ik wil graag eindigen met een foto die ik gister opgestuurd kreeg van Ineke Zaal [communicatiemedewerker stichting ALS Nederland]. Deze foto geeft in feite een prachtige samenvatting van mijn Tour du ALS [tsjee… en dan toch ruim 5000 woorden gebruiken 😐  ;-)]. Dit is de finish na mijn 3e klim. Mijn einddoel is bereikt en wordt op de finishlijn bekrachtigd door de high-five met Jan, helemaal symbool voor de ontmoeting/ confrontatie met ALS waar we dit weekend blijvend door geraakt zijn!!

Iedereen bedankt voor zijn steun!! Ik heb het enorm gewaardeerd en iedereen heeft zo op zijn eigen manier bijgedragen aan een voor mij [ons!] blijvende Triomfboog!!

Wat kan ik hier nu schrijven over die prachtige 1 juni?? Er is zoveel te vertellen dat woorden eigenlijk misschien wel niet de juiste manier zijn. Maar… ik schrijf nou eenmaal veel te graag dusse, ik ga het wel gewoon proberen 😉 Waarschuwing, dit wordt wel een heeeeul lang verhaal 😀

Donderdag 31 mei
Midden in de nacht staan we op om ons vliegtuig te halen. We vliegen vanaf Charleroi dus wel even nog een tijdje in de auto. Binnen 2 uur staan we er echter, auto is zo geparkeerd en direct maar inchecken. We zijn allebei wel een beetje ‘opgewonden’ om weer eens samen een vliegtuig in te stappen, dat is bijzonder lang geleden. En even wennen om hier zonder Pip en Ties te staan, dat zijn we natuurlijk niet gewoon om zonder hen op pad te gaan.
De vliegreis verloopt soepel en eenmaal in Marseille lopen we direct naar Hertz om ons karretje voor deze dagen op te halen. Na een flinke tijd in de rij [alsof iedere reiziger uit ons vliegtuig ook een auto nodig had…] kregen we de sleutels voor een splinternieuwe Chevrolet!! Eh… dat klinkt sjieker dan het was want we hadden het allerkleinste minipiepmodel [zie foto], waarover later meer.

Met ons zwarte, redelijk tandenloze, monstertje [maar toch wel een leuk autootje hoor!] togen we met Daan achter het stuur naar ons vakantieadres. Dat Daan reed is op zich wel het vermelden waard want meestal ben ik zelf de chauffeur. Het kwam echter zo uit dat de auto op haar naam was gereserveerd en aangezien zij ook op de berg mocht/ moest rijden hebben we het zo maar gelaten. Tijdens de rit zagen we al snel de Reus van de Provence in de verte liggen. Zelfs van een afstand al indrukwekkend om te zien. En daar moest ik dan op gaan fietsen…
Een uurtje later stonden we op ons prachtige vakantieadres! Wat een geweldige chambres d’hôtes hadden we!! Ik had de kamer ‘Ventoux’ geboekt met een verrukkelijk zicht op… idd [hoe verrassend], de Ventoux, prachtig!! [zie foto] Overigens was de temperatuur hier al dik over de 30 graden. Bij navraag bleek dat ook de weersverwachting voor vrijdag. En daar moest ik dan in gaan fietsen…

Bij het basecamp, het epicentrum van de organisatie zo’n 7 km. verderop, konden we het startpakket halen. Mooi gesitueerd lag de camping in de blakende zon te wachten op de deelnemers. Alles prachtig aangekleed met Tour du ALS-vlaggen, banners, etc. Duidelijk dat ik direct in de sfeer kwam hier! Laat mij maar alvast gaan fietsen…
En dat kon ook direct want mijn fietske was hier en zodoende kon ik mijn eerste km’s in het mooie Franse land gaan maken, op weg naar het appartement. Overigens nadat we een heerlijke salade hadden gegeten op een leuk terras.
Omdat, eerlijk is eerlijk, de berg mij toch wel wat angst inboezemde besloten we om alvast een keer met de auto vanaf startplaats Bedoin omhoog te gaan. Dit zou volgens de verhalen de zwaarste beklimming van de dag worden. Goed voor mij om alvast even te kijken maar ook voor Daan om te oefenen met rijden [want ook daar zat wel een beetje angst]. Ik had me heel goed voorbereid op de route via dekaleberg.nl en wist dat de 1e 5 km. een soort kadootje zijn. Daarna komt de bocht bij St. Esteve en dán begint het spel!! En precies daar begon ook ons monstertje te janken 😐 De auto ging tekeer als een kat die op zijn staart getrapt werd! En navenant klom ie eigenijk nauwelijks… Oei… Daan bietje wel in paniek… En hoewel het er niet zo steil uitzag gaf monstertje ons aan dat het eigenlijk toch wel een behoorlijk pittige, steile beklimming bleek te zijn. Na heel veel wroooaaaaaasssss [dit is het geluid van een jankend, eigenlijk te klein, motortje op een flinke, eigenlijke te steile, berg] kwamen we aan bij Chalet Reynard, het overgangspunt naar het beroemde danwel beruchte maanlandschap. Magnifiek uitzicht en hoe geweldig om dit eindelijk eens ‘live’ te mogen aanschouwen i.p.v. de vele, vele foto’s die ik al surfend op het net bewonderd had. Gepaste stilte volgde [eh, autootje uitgezonderd…], dit zou wel heeeel gaaf worden om doorheen te fietsen morgen!!! Laat mij maar gauw fietsen…
Hierna werd ook de afdaling naar Malaucène nog even geoefend en gelukkig gaven de remmen van de black chevroletcat goed thuis!! Op naar Bedoin voor een lekkere pasta!!! Bij een leuk tentje smikkelden we een heerlijke spaghetti naar binnen, het vakantiegevoel begon nu echt te overheersen. Maar, moest wel nog even eerst ergens wat fietsen…
Het bed werd op tijd opgezocht, morgen D-day!!!

Vrijdag 1 juni
De wekker gaf om kwart over 4 al acte de présence… Met moeite kon ik een broodje naar binnen gewerkt krijgen. De zenuwen waren overduidelijk aanwezig, wat te verwachten van deze dag?!?!
Rond 5 uur besteeg ik mijn stalen ros [Daan kroop in de zwarte kat] en kon ik me richting start begeven, zo’n 7 km. door het nog donkere, al enigszins klamme, fraaie landschap. In Bedoin bij het, onder fietsers, beroemde fonteintje haalde ik mijn 1e stempel van de dag [om officieel Cinglé te worden heb je een stempelkaart mee die in elk dorp gestempeld moet worden]. Aangekomen bij de start bleek ik de laatste Cinglé te zijn die nog van start moest. Nou ja, geen probleem! Het is tenslotte geen wedstrijd wor?! [zei hij heel wijs…].
Klim 1
10 over half 6 kon ik van start en wat had ik er enorm zin in!!!! De 1e km’s waren, zoals eerder vermeld, een soort van kadootje. Lekker fietsen op een vals plat van een % of 4/ 5, en hier kreeg ik mijn 1e zicht op de top van de Ventoux [puntje in het midden van de foto]; adembenemend!! De lucht kleurde langzaam prachtig oranje voor de ALS-fietsers!!

Na 5 km. de beroemde blauwe boom met direct daarna dé bocht; vanaf hier écht klimmen, 10 km. lang minimaal 10% stijgingspercentage door het bos. Direct na de bocht haal ik al een aantal Oranjebroeken in [dat is de naam die ik mijn medeklimmers gaf gedurende dag omdat ze zo mooi herkenbaar waren aan die broeken]. Het duurt even voor ik in mijn ritme zit maar vanaf km.7 gaat het zalig. In een rustig, prettig tempo stamp ik tegen de berg op, ondertussen veel andere renners inhalend. Dit baart me wel een beetje zorgen en ik vraag me af of ik eigenlijk niet te snel ga. Maar ja, het gaat zo lekker. Her en der staan er al juichende, klappende mensen langs de kant, het enthousiasme doet me goed. Ook is het prettig om Daan regelmatig te spotten die al aanmoedingend de fotootjes schiet. Bij km. 12 ongeveer haal ik een groepje van 3 Oranjebroeken bij die eigenlijk wel in een heel fijn tempo klimmen. Ik besluit hier te blijven hangen en ga in hun slipstream op weg naar Chalet Reynard. Daar aangekomen krijg ik van Daan te horen dat Gert-Jan [de organisator] vannacht een behoorlijke aanval heeft gehad, er wordt gedacht aan problemen met het hart. Potverdikke, dat is wel ff behoorlijk schrikken!! Er wordt beloofd dat ik meer info krijg zodra dat bekend is.
En dan eindelijk [!!!], het maanlandschap in. Hier schieten woorden echt even te kort; de uitzichten, de inspanning, de ontspanning, de wind die vrij spel heeft, de historie van deze berg. Alles komt hier samen op dit stuk en om hier nu echt zelf te fietsen doet werkelijk wat met me, poeh! In een heerlijke flow kom ik boven. Klim 1 zit erop!!! Fantastisch!! Ondanks dat ik me heb ingehouden blijk ik in 1.55 naar boven te zijn gegaan en dat is misschien eigenlijk te snel geweest gezien wat er nog allemaal gaat komen…
Stempel nr. 2 wordt gezet door de organisatie [het winkeltje is nog dicht op dit vroege uur] en ik daal al snel weer af naar Malaucène. Het is een pittige afdaling met veel gevaarlijke bochten. Vooraf zag ik hier wel wat tegenop maar het verloopt al snel heel soepel. Koud is het wel en het feit dat je met zo’n 60 à 70 per uur gaat maakt dat niet beter. Maar goed, een half uurtje later meld ik me fris en monter [beiden letterlijk en figuurlijk] bij de organisatiestand beneden. Stempel 3 kan bij het bakkertje op de hoek gehaald worden.
Klim 2
Ik weet niet zo goed wat ik aan eten mee naar boven moet nemen en neem genoegen met een fles water en een AA-tje. Deze beklimming is compleet anders dan de 1e en gaat al na een paar km. naar 9%. Desondanks zit ik vrijwel direct weer in een heerlijke klimflow. Het gaat heerlijk!! Tót km. 11… hier schommelt de beklimming de komende km’s tussen de 10,5 en 12% en op dat moment geeft mijn lijf aan dat het even niet zo fijn is. Ik heb honger ineens, voel dat ik compleet uit mijn normale eetritme ben, uit mijn normale slaapritme ben geweest, geen koffie heb gehad nog, de warmte opkomt. Kortom, het wordt nu even écht zwaar. En juist nu blijk ik onvoldoende eten op zak te hebben, slim zeg… Ik besluit een gelletje te nemen [een soort van instant energie uit een klein zakje] maar besef ook dat ik daar nooit mee geoefend heb in mijn trainingen. Maar ik heb wel iets nodig nu. Helaas, de gel valt totaal verkeerd. Ik word misselijk en mijn maag begint mee te protesteren. Ai… de klim wordt gelukkig wat minder steil maar ik profiteer er nauwelijks van. Het blijft zwaar gaan met een veel lagere snelheid dan in de 1e klim. Gelukkig kan ik nu enigszins terugvallen op de vele technieklessen die ik van Gert-Jan heb gehad bij de spinninglessen [terwijl ik me ondertussen afvraag hoe het met hem gaat]. Al harkend kom ik in het maanlandschap dat aan deze kant van de berg een stuk minder lang is. Het lukt me met de nodige moeite om mijn fiets boven te krijgen, ondertussen toch genietend van de ongelooflijke uitzichten aan deze kant van de berg. Klim 2 is gedaan!!! Super!!
Ik ben blij dat Daan de auto helemaal boven heeft staan en ga lekker even beschut zitten in ons knappe karretje [de wind maakt dat het ook nog steeds koud is op de top]. Al zittende voel ik dat mijn lijf echt even bij moet komen en ik word ook door slaap overvallen, vreemd. Er is gelukkig voldoende te zien bovenop de berg en zo blijf ik een tijdje rustig in de auto zitten kijken naar alle bedrijvigheid. Langzaam komt mijn maag weer wat tot rust en krijg ik een broodje naar binnen gewerkt.
Ik besluit om rustig naar beneden af te gaan dalen om in Sault [startplaats 3] een bakkie te kunnen doen, daar heb ik wel behoefte aan inmiddels. Dat afdalen [via het maanlandschap nu] valt nog helemaal niet mee hier, de wind doet enorm zijn best om me naar de kant van de weg te krijgen. Het vergt behoorlijk wat stuurwerk om mijn fiets goed tot bij Chalet Reynard te krijgen. Daar aangekomen duik ik het bos in waar een hele fijne afdaling volgt richting de lavendelvelden van Sault. Onderweg kom ik zeer veel Oranjebroeken tegen die óf al gestart zijn voor hun 3e beklimming óf net gestart zijn omdat ze vandaag 1 klim gaan doen. Het bezorgt me kippenvel en een ongelooflijk gevoel van saamhorigheid om hier op die berg met elkaar voor datzelfde doel bezig te zijn. Ik zie Teun klimmen, geweldig! Teun is 17 en zijn vader Paul zit in de laatste fase van ALS. Stichting Ambulancewens maakte het echter mogelijk dat Paul de klim van Teun vanuit de ambulance kan volgen, zó geweldig om te zien!! Het kippenvel bereikt helemaal een hoogtepunt als ik Jan tegenkom op de tandem. Jan weet sinds ongeveer 1 1/2 jaar dat hij ALS heeft maar gaat deze uitdaging toch aan, geweldig!!! Hij wordt met z’n eigen Team Jan ondersteund en dit treintje geeft me een enorme boost. Jan ziet me en roept nog, ik kan net ‘kom op Jan’ terugroepen maar door de snelheid gaan mijn woorden verloren.
[op de foto de finish van Jan met zijn team]

Mijn moraal is volledig terug!! Al dalende kreeg ik alweer flink zin om te klimmen maar deze ‘ontmoetingen’ geven me weer dat beetje extra, hoewel mijn emoties inmiddels wel wat door elkaar beginnen te lopen. De afdaling verloopt verder heerlijk, de lavendelvelden staan niet nog niet in bloei maar geuren al heerlijk. Bij aankomst in Sault staat Daan alweer op me te wachten. We besluiten een fijn terras te pakken om wat te eten en mijn 1e kopje koffie van de dag te nuttigen. Hoewel het al erg warm is geworden zitten we heerlijk buiten en genieten van de Zuid-Franse sfeer hier. Ondertussen tank ik letterlijk en figuurlijk bij. De ober stempelt mijn kaart, stempel 3 is binnen, nog 1 te gaan!!
Klim 3
Bonusje bij de 3e klim, de 1e km’s dalen 😀 Daarna gaat het over in een mooie, soepele klim die vergeleken bij klim 1 en 2 beduidend minder steil is. Zonder moeite kom ik een zalig tempo, zo kan ik nog uren door!! Ondertussen doet de zon verwoede pogingen wielerkledingzonsporen achter te laten op mijn benen en armen. Je weet wel, dat wanneer je je setje uittrekt het nog steeds lijkt alsof je één of ander wit tenuetje aanhebt… 😐 Na 10 km. haal ik een andere renner in die me succes wenst. We raken aan de praat en dit wordt al snel een heel prettig gesprek. Ik besluit mijn tempo wat in te dammen en een stuk samen op te fietsen. Pieter [zo heet deze renner namelijk] is in zijn eentje naar de Ventoux gekomen om een langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan, het beklimmen van deze tot de verbeelding sprekende berg. Inmiddels is hij aan beklimming 2 begonnen waar hij er eigenlijk maar 1 gepland had. Al keuvelend geraken we bij Chalet Reynard. De laatste 6 zware km’s van deze dag kijken me recht in de ogen aan! Pieter wil de sprong naar de top toch wagen en vraagt of we samen kunnen fietsen. Prima plan. Ik hoor hier van één van de dochters van Gert-jan dat het waarschijnlijk niet zijn hart was geweeest, wat dan wel is echter nog niet duidelijk. Gelukkig ziet de situatie er wel al beter uit dan vannacht, een pak van mijn hart! [dat is misschien een rare woordspeling in deze… :-|]
De laatste km’s beginnen en ik voel aan alles dat de emoties loskomen. Ongelooflijk dat ik nu al bijna mijn uitdaging erop heb zitten… Het maakt me blij en een beetje bedroefd tegelijkertijd. Daarnaast is ALS dichter bij me dan ooit. Ik voel zó ontzettend duidelijk hoe gelukkig ik ben dat ik dit heb mogen doen! Het feit dat ik het kon is niet enkel een gevolg van mijn eigen doorzettingsvermogen en discipline geweest, ik heb ook domweg geluk met mijn gezonde lijf!
Hoewel we nog 3 km. gelijk oprijden merk ik dat Pieter het moeilijk heeft om bij te blijven. Hij zegt een paar keer dat ik gerust door mag rijden maar ik wil ‘m nog even op sleeptouw houden. Zo’n 3 km. voor de top merk ik echter dat ik mijn eigen tempo moet gaan fietsen om lekker boven te kunnen komen. Ik rij langzaam weg bij Pieter en kom weer in een zalig tempo. De wind doet wat ie kan om mijn tempo te dereguleren maar het deert me niet. Niets deert me nu nog, ik ga het gewoon halen!!! De laatste km’s gaan ongeveer ‘zwevend’ [niet letterlijk in deze, bepaald niet zelfs haha]. Boven me hoor ik de aanmoedingen op de top, het staat vol met Oranjebroeken, vrijwilligers, het bestuur van de stichting ALS en organisatoren van onze Tour. Een klein knikje nog naar het monument van Tom Simpson en dan stoom ik door. Nog 2 bochten te gaan, een lang stuk weg, laatste km., tranen wellen op, de laatste steile bocht die je eigenlijk aan de buitenkant moet nemen en dan, dan zit ik op het laatste stukje naar de finish. Er wordt gejuicht, geklapt, gejoeld; een nieuwe Cinglé wordt hartstochtelijk verwelkomd!! Geweldig dit, duimendik kippenvel over mijn hele lijf!!! Direct na de finish stap ik af en vallen Daan en ik elkaar in de armen. Met betraande ogen kunnen we niet anders dan vaststellen dat ik het gewoon gedaan heb… Iets meer dan 2 maanden geleden had ik nog geen idee waar ik aan begon en nu had ik het gewoon allemaal gehaald!!! Wat een ontlading!!!

Jan komt op me af om me te feliciteren. Ook hij heeft het tot de top gehaald. Twee trotse klimmers delen hun eerste emoties, prachtig moment!!
Dan bedenk ik me dat Pieter nog ergens in het maanlandschap moet rondfietsen. Ik besluit mijn fiets te halen en hem tegemoet te gaan. Het levert me een paar vreemde blikken op, ‘stapt ie nou echt weer op?’. Pieter zit inmiddels net onder de laatste bocht, het laatste stuk rij ik met hem mee de streep over. Ook hier een prachtige overwinning behaald!!

En winnaars waren er vele deze dagen!! Morgen meer hierover :-D. Voor nu genoeg geschreven, en wat was het heeeeeerlijk om dit al schrijvende allemaal opnieuw te beleven!!! De emoties zijn nog steeds niet volledig gaan liggen, worden misschien zelfs nog wat heftiger dan op die prachtige dag. Ik besef me steeds meer wat een bijzondere ervaring dit geweest is…

Morgen meer 😉

Voor iedereen die mijn prachtige avontuur niet via Facebook heeft kunnen volgen; ik heb het helemaal gehaald!!!! En wat was het een ongelooflijk bijzondere dag!!
En, man, man, man!!! Had vandaag eindelijk de tijd om alle reacties te lezen enne, word er gewoon een bietje stil van… Ik blijf een beetje in herhalingen vallen met al mijn superlatieven en bedanken etc. maarre, het is zó ontzéttend geweldig hoe iedereen met me heeft meegeleefd!!! Dus toch nog een keer GEWELDIG BEDANKT iedereen!!!
De Ventoux was alles wat ik ervan gehoopt had en waarschijnlijk nog meer dan dat!! Ik ga heel snel iets schrijven over deze bijzondere ervaring. Wel alvast een, volgens mij, treffende foto van net voor de finish. Iemand zei namelijk dat ie mij de hele dag had zien lachen en glunderen en dat is precies de kern geweest van deze dag!! Plezier, genieten, lachen, glunderen, trots en vol van allerlei emoties!! Ik kom er binnenkort uitgebreider op terug 🙂
Oh, en alvast even ter info op een aantal reacties; ik heb NUL spierpijn gehad!!! Hoe vind je die?!?! Geweldig hè, zo goed voorbereid dat ik alleen maar heb hoeven genieten en mijn lijf het ook allemaal goed vond zonder te protesteren! Waarmee ik weer terugkom om op het doel van deze dag, ik was in de gelukkige omstandigheid dat ik het kán en mág. Dat geldt helaas niet voor de ALS-patiënten die we met deze tocht een hart onder de riem wilden steken!!

Tot snel! 🙂

Tsjonge, wa komt 1 juni nu snel dichterbij!! Spannend?? Gruwelijk!!
De afgelopen weken zijn voorbijgevlogen met van alles en nog wa. Teveel eigenlijk om er steeds aparte blogs voor te schrijven dus maak ik hier even een alles-in-1-overzicht, oké? [haha, alsof het zin heeft om nu “nee” te antwoorden :-)].

Benefietoptreden
Een groot deel van mijn tijd werd opgeslokt door het optreden van afgelopen zondag bij de Holy Cow. Er gaat stiekem behoorlijk wat tijd inzitten om zoiets te organiseren. Het communiceren met zo’n stuk of 10 gasten [los nog van de eigen bandperikelen ;-)], het maken van afspraken her en der, het maken van een draaiboek, zorgen voor reclame, sponsoring; twas best veul zeg mar…
Máááár, het was het helemaal waard!!!! Wat hebben we een heerlijk optreden beleefd! Mooie opkomst qua publiek, de sfeer was helemaal super, de gasten hebben het geweldig gedaan en de opbrengst was boven verwachting [wist eigenlijk niet goed wát te verwachten eerlijk gezegd]. Er zijn teveel mooie momenten om hier op te voeren en als ik ze noem [brandend zand, rinkelende koffiekopjes, some kind of wonderful-gastoptreden, nummers in rare toonsoorten, vreemde Mister-Ed overgangen/ uitvoeringen, etc.] dan weet de gemiddelde lezer toch niet wat daarmee bedoeld wordt 😉 Dus daar waag ik me even niet aan en ga direct over naar de geldelijke eindstand; €1076!!! Er was in 1e instantie €525 opgehaald en dit is verdubbeld [!!!] door de Holy Cow; zó geweldig!!! Hierna kwamen er nog wat gasten binnen die wat toestopten en zo mocht ik dus afgelopen maandag een prachtig bedrag overmaken op de ALS-rekening!!
Maandag stond er ook nog een mooi artikeltje in de krant hierover. Al met al wil ik iedereen die op welke manier dan ook heeft meegeholpen aan dit bijzondere optreden nog eens heel hartelijk bedanken. Toch wil ik wel nog even Marianne en Mark van de Holy Cow extra bedanken voor hun gastvrijheid, gezelligheid én vrijgevigheid!!!

Kruikenbollenpoule
Het was ook de week van de promotie van Willem II!! Ties en ik zijn superblij dat we volgend jaar weer op het hoogste podium de wedstrijden kunnen gaan bezoeken!
De spannende confrontaties tussen Tiburg en Den Bosch [voetbal én hockey] waren aanleiding voor een vriendschappelijk ‘wedstrijdje’ met onze Tilburgse collegae; de Bollen tegen de Kruiken dus. Helaas moest alles op het laatste moment even snel geregeld worden maar uiteindelijk [mede dankzij de inzet van enkele bevlogen collega’s] hadden we toch 40 aanmeldingen. Goeie nieuws voor ALS was dat de helft van de pot naar mijn Touravontuur ging!! Overigens hadden we met Ruben een, van oosprong Zeeuwse, Bossche winnaar die als Bredanaar gewoon durfde te voorspellen dat Tilburg [Willem II] zou promoveren; chapeau Ruben 🙂

Schilderijen
Ook een fantastisch inititatief kwam van collega Anne die, creatief als ze is, zorgde voor een hele serie zelfgemaakte schilderijen!! Zo mooi dat iemand zijn tijd hierin wil leggen én ze zagen er ook nog eens prachtig uit!! [op de foto een greep uit de collectie]

Een andere collega van mij, Petra, heeft de schilderijen verkocht op de meimarkt in Tilburg, helemaal Top! Morgen hoor ik de precieze eindstand van de verkoop maar ik heb al begrepen dat ‘ze’ het goed gedaan hebben! En uiteraard hebben wij ook zelf een Lepoutretje gekocht die nu in onze huiskamer staat te pronken!

Sponsoring
Behalve de opbrengst van het optreden, de poule en de schilderijen is ook de ‘reguliere’ sponsoring gewoon doorgegaan. Nog dagelijks mag ik bedragen ontvangen via de bank of handjecontantje.  Van de week hoorde ik iemand zeggen dat het geven van bedragen bij dit soort dingen vooral een kwestie is van de gun-factor. Aangezien ik mijn bedrag eigenlijk enkel via particulieren heb opgebouwd [er hebben hoegenaamd geen bedrijven meegedaan, daar heb ik ook weinig energie in kunnen steken] kan ik zeggen dat ik enorm trots ben op wat ik al verzameld heb voor ALS/ mijn fietsavontuur!! Voor degenen die de sponsoringpagina nog niet gezien hebben, de stand is momenteel €2397!! En there is more to come 🙂 Heb ook nog niet alles erbij geteld, er zijn nog wat toezeggingen die hier nog bijkomen.
En hoewel ik met elke bijdrage, hoe groot of klein ook, enorm blij ben was er afgelopen week wel even een soort van ‘snikmomentje’. Want de mooiste sponsorbijdrage tot nu toe kwam toch wel van ons Tieske…

Training
Eh ja… dat blijkt een hele klus om ondertussen ook voldoende km’s te blijven maken in de afgelopen weken. Gelukkig zit ik inmiddels in een afbouwfase qua trainen dus het kan wel iets hebben. Maar, er moet ondertussen toch echt nog steeds wel behoorlijk getraind worden. Gelukkig wordt je daar op een gegeven moment wel wat creatief in. Zo ben ik op moederdag bijv. om 6 uur ’s ochtends al aangefietst zodat toch nog alle bezoekjes afgelegd konden worden de rest van de dag. Afgelopen zaterdag moesten Pip en Ties gelukkig redelijk ver uit elkaar gaan sporten zodat ik eerst naar de een [Zijtaart] kon fietsen en daarna naar de ander [Spoordonk][bij het laatste bezoek konden we overigens weer een kampioen begroeten omdat ons Pipke’s team wederom de beste bleek in hun korfbalcompetitie!] Ook heb ik mijn km’s regelmatig gecombineerd met het werk door óf eerder aan te fietsen ‘s ochtends óf later thuis te komen ’s avonds óf soms allebei te doen 😉
De spinning was gelukkig wel een vast terugkerend iets; een ‘afziensessie’ in het midden van de week. Vandaag was de laatste spinningles alweer voor 1 juni. Het was zo’n 45 graden in de fitnesszaal [dit is bij benadering hoor!] en Gert-Jan gaf er nog eens een flinke klap op zo in de laatste sessie. Een behoorlijk heavy uitvoering!
Hopelijk is het allemaal voldoende geweest om straks 3x die Kale Berg op te knallen [iets minder ‘knallen’ neem ik ook genoegen mee overigens!].

Klaar voor vertrek
Ik zelf nog niet maar mijn fiets bijna wel. Heb er nog nieuwe bidonhouders opgezet en vandaag nog een laatste poetsbeurt gegeven. Morgen komen er nog nieuwe remblokken op en dan is ie klaar voor vertrek. Die remblokken zijn overigens best heel belangrijk omdat de afdalingen ‘nogal pittig’ zijn [understatement??]. Je zou zomaar een setje blokken per afdaling kunnen verslijten. Er moeten dus ook reserveblokken mee, evenals wat binnenbandjes. Komende vrijdag kan ik de fiets wegbrengen en dan gaat ie zaterdag in de vrachtauto mij vooruit naar Frankrijk. Betekent dat ik mijn laatste trainingen op de mountainbike moet afwerken. Maar dat vind ik niet zo erg omdat ik mijn mtb behoorlijk gemist heb afgelopen periode. Na 1 juni ben ik op zeker weer een tijdje vaker in de bossen te vinden dan op de weg.

Vergeten??
Volgens mij vergeet ik van alles in deze drukke tijden. Maar daar ga ik nu even niets mee doen want er staat al genoeg schat ik zo in. Respect als je überhaupt tot hier alles gelezen hebt, haha!
Het enige wat ik wel nog even wil zeggen is dat ik ook enorm trots ben op mijn eigen gezinnetje!! Zowel Daan als ook Pip en Ties hebben het hele traject meebeleefd; hun belangstelling en vooral steun is Goud waard!! Ondanks al mijn inspanningen op en rond de fiets heb ik wel geprobeerd om zoveel mogelijk gewoon mee na te tafelen, muziekskes te luisteren met Pip, huiswerk overhoren met Pip en Ties, een balletje met ze te trappen, wandelen met Daan en Otje, bietje te helpen in de huishouding, etc. Maar ondanks deze dappere pogingen [;-)] hebben ze toch wat minder van me meegekregen dan ze gewend zijn. Ik ben ze echt enorm dankbaar dat ze dit geaccepteerd, zelfs gestimuleerd hebben!! Mede hierdoor is het een beetje ‘onze’ TourduALS geworden en niet alleen die van mij!

Mont Ventoux, j’arrive!! 😀

Dat is geen ‘gewone’ titel zal ik zelf maar eens alvast inkoppen… En dat klopt, want het was ook geen ‘gewone’ AGR vandaag… AGR staat overigens voor de Amstel Gold Race, de route die we vandaag zouden fietsen in de mooie Limburgse heuvels. De 10 kleine negertjes staan voor; eh… misschien kan ik beter even die negertjes vervangen door een ander woord. De negerzoen is inmiddels ook vervangen dus waarschijnlijk kan ik daar ook maar beter even in meegaan, toch? Dus laat ik het, lekker origineel, fietsertjes noemen.
Hoezo nou dan die link met dat verhaal? Vooraf dan maar even een klein stukje ‘educatie’ 😉 ’10 Kleine negertjes’ is de titel van het best verkochte Agatha Christie verhaal. Dit verhaal is afgeleid van het kinderversje waarin er steeds een negertje verdwijnt;

Mogelijk verraadt ik hiermee wel al de clou van mijn verhaaltje… Maar goed, net zoals in het vers waar je ook al bij de 2e strofe snapt dat er niet veel overblijven [duh], begin ik bij het begin. De afspraak voor deze tocht dateerde al van enkele weken geleden. En zoals dat dan gaat geven veel mensen aanvankelijk aan hieraan mee te gaan doen en blijft er vaak een kleiner aantal over. Enfin, deze week zouden we met 11 zijn, 1 chauffeuse voor de ‘bezemwagen’ en 10 kleine fietsertjes. 2 daarvan moesten om verschillende redenen al voor vandaag afhaken. Bleven er dus 8 fietsertjes over. Maar ook vanmorgen nog haakten er 2 fietsertjes af [dit gaat veeeeul sneller dan in het versje, haha]. Uiteindelijk gingen we dus met 6 fietsertjes om 8.15 op pad. De reis verliep voorspoedig hoewel het vanaf Roermond wel wat nat begon te worden. Ach ja, bietje regen smelten de fietsertjes niet van dus geen probleem! Bij aankomst net voor de Cauberg in Valkenburg werden de bussen geparkeerd en kon de omkleedsessie beginnen. De regen bleek meer dan ‘een bietje’ en 1 fietsertje begon nu wel te twijfelen of die afdalingen wel aan haar besteed waren met dit natte weer. Afgesproken werd om het gewoon te gaan proberen. De regen bleef overigens gestaag doorvallen al die tijd, zeg trouwens maar gerust dat het plenste!! Bij het begin van de Cauberg [eerst naar beneden] bleken 2 fietsertjes fikse problemen met hun pedalen te hebben. Er werd een tijdje volop gesleuteld maar helaas, deze pogingen waren niet afdoende. 2 Fietsertjes werden gedwongen om te draaien. Nu waren er dus nog slechts 4 over…
Ondanks de fikse, fikse, fikse regen werd besloten om wel van start te gaan. Dan is een start op de Cauberg naar beneden overigens geen sinecure. Dat glibberen en glijen met 60 per uur naar beneden is nou niet volledig mijn ding zeg mar… Maar goed, eindelijk konden we flink fietsen. De 1e 10 km.’s redelijk vlak maar daarna het 1e bult[-je], direct 1 van 23%. Mooie was dat ik als 1e bovenkwam [dat dat kwam doordat Gert-Jan verkeerd schakelde zeg ik er gewoon niet bij ;-)]!! Daarna ging het regelmatig omhoog en omlaag, heerlijk!! Enige nadeel bleef die [excusez moi] verrekte regen. Hoewel we verschillende lagen kleding aan hadden was de regen daar al snel doorheen gesijpeld met als gevolg, kou! Echter, we zouden ons niet laten afschrikken door regen dus gewoon doorkachelen [da’s wel een grappig woord bij deze kou…]. De Schweiberg was de 1e echte test; 3 km. klimmen met een gemiddeld percentage van ongeveer 4%, lekker!! Uiteraard moest ik Gert-Jan hier laten gaan [niet van harte maar helaas weinig andere keuze; een doorgewinterde fietser tegenover een voetballer die zonodig op de fiets moet…] maar met een lekker constant ritme reed ik fijntjes naar boven. Het dalen werd helaas wel steeds kouder… en kouder…
Kort hierna de langste col die we in Nederland kennen, de Camerig. En wat een fijne helling is dat!! Ook weer ongeveer 4% gemiddeld [is overigens nog steeds zo’n 3% minder dan op de Ventoux :-|] maar dan over een lengte van ruim 4 km. Ook hier Gert-Jan weer ruim voorop maar ik kon ‘m in het zicht houden, zonder daarvoor ‘in het rood’ te moeten. Prima dus!! Deze afdaling was echter érg koud!! We hadden inmiddels met de bezemwagen afgesproken dat deze in Vaals zou wachten. Hiervoor moesten we dan eerst nog naar het drielandenpunt klimmen, een helling gelijk ongeveer aan de Camerig qua lengte en percentage. Mooi man!!! 🙂

Boven aangekomen werd echter pijnlijk [letterlijk en figuurlijk] duidelijk dat 3 van de 4 fietsertjes te koud van lijf en leden waren geworden om verantwoord door te fietsen. Afzien is mooi natuurlijk maar om op een trainingsdag met bevroren handen en voeten thuis te moeten komen is wellicht iets te veel van het goeie. Er bleef dus maar 1 fietsertje over… En laat het nou ‘moi’ zijn die dat fietserke was. Maar uiteraard was het geen optie om alleen door te fietsen, de rest wilde inmiddels in de warme bus plaatsnemen en zo snel mogelijk droge kleren aan gaan doen. Dus bovenop de mooie Vaalserberg eindigde helaas deze fietsdag die ik als enige van de aanwezigen als ‘genieten’ had bestempeld, haha! De tijd wordt kort tot aan 1 juni maar als er ergens nog een kleine mogelijkheid is rijden we nog een keer terug om de tocht helemaal te fietsen!!

Moraal van het verhaal; de moraal is goed!! [begin wat thuis te geraken in de wielertermen, haha]. De conditie is prima!! Qua klimmen wordt het hard halen [ja haaaalllo, we hebben het ook over de Ventoux!!] maar heb vandaag gemerkt dat het me goed lukt om in een prettige cadans te kunnen komen en ook te blijven!!
En nog een moraal hierbij, ken je klassiekers!! En dan doel ik niet op al die mooie Limburgse heuvels maar had ik nou maar tevoren aan het gedichtje van de 10 negertjes, eh… fietsertjes, gedacht. Want is de 1e zin niet; 10 kleine fietsertjes fietsen in de regen?!?! 😐