Het begint nu allemaal toch wel snel dichterbij te komen… En nog zoveel te doen voor mijn gevoel 😐  Morgen alvast een heerlijke trainingsdag in Zuid Limburg op het programma, eens kijken of de benen wel willen klimmen 😉 Maar daarnaast nog meer dan voldoende te doen qua trainen, geld verzamelen én het aankomende benefietoptreden!!
Wat wel al redelijk rond is, is de line-up voor dit optreden op 20 mei!! We hebben een aantal zeeeer leuke gastzangers -en zangeressen verzameld, helemaal top!! Het zijn allemaal mensen waar we als band ‘iets’ mee hebben dus we kijken er erg naar uit met ze het podium op te gaan. Ze zullen dit weekend onze setlijst ontvangen zodat ze allemaal een paar Mister-Ed nummerkes kunnen kiezen! Heel benieuwd hoe dit allemaal gaat uitpakken 🙂
Ik heb inmiddels contact gehad met de plaatselijke kranten en in iig 1 daarvan komt een mooi artikel te staan over dit optreden en vooral natuurlijk het achterliggende doel! De laatste afspraken worden gemaakt nog met de gezellige kroegbazin van de Holy Cow en als we dan alles rond hebben kunnen de verdere persberichten de deur uit. Hopelijk wordt er ook veel mond op mond reclame gemaakt [hint, hint ;-)] zodat we een lekkere volle kroeg kunnen verwachten!!

En dan de line-up [kunnen nog enkele kleine wijzigingen/ aanvullingen in komen];

• Joyce Buter              [Cupcake/ ex Amok/ ex Mister Ed/ ex Audiomind]
• Frank vd Oetelaar   [Buzz Off/ ex De Bus/ ex Bad Boy Boogie]
• Johan Kramer         [Five 4 a fool/ ex Amok]
• Aniek van Breugel  [Mega/ ex De Bus]
• Björn Markgraaf    [Solist/ ex Runaway/ ex Crux/ ex Madhouse]
• Irene Doedee          [ex Amok]
• Esther van Tilburg [ex Fake&Nancy]
• Bo van Breugel       [Lime]
• Sabrina Lammers  [dotCom Bo]

Behalve deze mooie namen zal ook dotCom Bo acte de presence geven. dotCom Bo is eveneens een bandje van me waarmee we mooie lichte luistermuziek proberen te maken. In dit combo zijn verder actief onze eigen Mari, Sabrina op zang, Jenny op sax en Ronald op bas.

Daarnaast zal Gert-Jan Pijl aanwezig zijn om te vertellen over de Tour du ALS. Gert-Jan is de organisator en vooral ook inspirator van dit evenement!

Nog even een paar weken bikkelen voor de boeg maar wat héb ik er allemaal al zin in!!!!

Afgelopen week heb ik de verplichte medische keuring ondergaan. Toch even spannend want er zal toch maar iets in je lijf aan de gang zijn waar je geen weet van hebt. Ik werd me hier eens te meer weer bewust van bij de verhalen van Jan en Ries [de 2 tandemrijders bij de Tour du ALS] tijdens de deelnemersbijeenkomst. Ook zij stonden actief in het leven, waren lekker aan het sporten en hadden nergens het gevoel dat er iets compleet mis zou kunnen zijn. En dan ineens is alles anders.
Dus toch wel een beetje gespannen afgelopen woensdag naar het Sport Medisch Adviescentrum gegaan. Het gesprekje met de sportarts verliep vlot en al snel mocht ik me in mijn wielertenuetje hijsen voor de inspanningstest. Voor het zover was werd ik wel eerst aan alle kanten vastgezet met snoeren t.b.v. het hartfilmpje. In eerste instantie wordt er een filmpje gemaakt in de ruststand en dit wordt dan beoordeeld om te bezien of je überhaupt wel mag opstappen. Dat bleek gelukkig geen probleem, dus Knallen maar!! De bedoeling is om op de fiets een bepaalde trapfrequentie te behouden waarbij de weerstand steeds zwaarder wordt. De duur van je test en de zwaarte van de weerstand die je daarbij haalt wordt dan in Watts uitgedrukt. Ik werd als redelijk getrainde fietser ingeschat op 350 Watt bij ongeveer een minuut of 10 fietsen [noooouuu, dat zullen we dan nog wel eens zien!!! ;-)]. De 1e minuten gingen van een leien dakje en al vlot en toch wel gemakkelijk kwam ik bij de begrote 10 minuten met de 350 Watt. Op dat moment eigenlijk nog geen centje pijn! Echter, daarna werd de weerstand snel flink opgevoerd en 2 minuten verder moest ik uiteindelijk toch capituleren. Uitkomst was 400 Watt na een minuut of 12 fietsen. Prima resultaat gelukkig! [hoewel ik dan achteraf denk, als ik nou niet verkouden was geweest afgelopen weken…, en als ik nou mijn fietstechniek beter had ingezet…, en als ik nou de trapfrequentie in het begin wat minder hoog had gehouden…, en als ik…. Kortom, voor mijn gevoel zou er toch meer in hebben moeten zitten…] Anyway, het was allemaal ruim voldoende. Ik kwam hiermee uit op een ‘zeer goed uithoudingsvermogen’. Ook het herstel na de inspanning wordt gemeten en ook dat kwam uit als ‘zeer vlot’. Bloeddrukwaarden eveneens uitstekend.
Al met al mag de conclusie getrokken worden [hoewel je natuurlijk niet álles kunt meten!] dat deze 44-jarige man zich nog als een Jonge God mag presenteren 😀

Ik heb met deze waarden ook mijn klimvermogen [hoe gemakkelijk je relatief gezien naar boven zou moeten kunnen fietsen] kunnen afleiden en daarmee kwam ik uit op 5.1. Ervan uitgaande dat er bij 4.0 al sprake is van een voldoende vermogen om goed mee te doen bij zo’n zware klim [info uit deelnemersbijeenkomst] kan ik stellen dat ik er dus op dit moment eigenlijk keigoed voor sta!! Het kimvermogen kan nog iets omhoog zelfs door én goed te trainen én nog een paar kilo’s te verliezen. En dat ben ik ook vast van plan!
Echter; over 5 weken heb ik mijn eigen tocht der tochten alweer achter de rug. Heel veel tijd is er dus niet meer. Planning voor de resterende tijd is om de komende 3 weken nog lekker hard te trainen. Veel kwalitatieve [kracht, snelheid] en kwantitatieve [duurvermogen, vetverbranding] kilometers te gaan maken. Daarna zal het nog 2 weken ‘onderhouden’ zijn en vooral rusten.
Ook deze week was een relatieve rustweek. De 2 dagen voorafgaand aan de inspanningstest moest ik me rustig houden. Na de zeer intensieve spinningsessie van woensdag heb ik me verder beperkt tot wat lekker rustig uittrappen. Vandaag nog een kort mtb-ritje en dan morgen een tochtje van 150 km. op het program.

De conditie is uitstekend!! De planning is prima, de trainingen lijken afdoende!! De motiviatie is waarschijnlijk nooit groter geweest!! Want ook hier komen Jan en Ries weer om de hoek. Ook zij zaten vol plannen, toekomstdromen en geloof in eigen lijf en leden… Ik ben me meer dan ooit bewust waar ik het allemaal voor doe! En daarnaast, hoe gelukkig ik me mag prijzen dat ik dit kán/ mag doen!!

Mont Ventoux, j’arrive!!! 🙂

Gister was er de deelnemersbijeenkomst voor de allereerste editie van de Tour du ALS. Plaats van handeling was de HAS in Den Bosch, waar een groot deel van de deelnemers kwam opdraven. Het bleek een zeer boeiende, leerzame en motiverende bijeenkomst!! De aftrap werd gedaan door Gert-Jan Pijl, mijn spinninginstructeur maar vooral inspirator van dit evenement. Het woord werd hierna overgedragen aan de stichting ALS die kort uiteenzette waar de stichting voor staat en wat de toekomstplannen zijn. Een belangrijk deel van hun budget [nu 1, 5 tot 2 miljoen per jaar, streven is 4 tot 5 miljoen] wordt ingezet voor onderzoek naar deze verschrikkelijke ziekte. Er zijn inmiddels 3 centra in Nederland actief met onderzoeken en uiteraard is er voldoende geld nodig om deze structureel in te kunnen blijven zetten.
Hierna kwam het meest indrukwekkende deel van de middag. Jan en Ries, beide ALS-patiënt van mijn leeftijd ongeveer, werden naar voren gevraagd om hun verhaal te vertellen. Nou ben ik wel iets gewend omdat mijn werk bestaat uit het werken met mensen met een beperking [vooral lichamelijke beperking of chronisch ziek] maar in deze context voelde het toch allemaal heel anders… Beide zijn ongeveer een jaar geleden ‘vanuit het niets ongeveer’ gediagnosticeerd met deze ziekte en hebben in deze korte tijd ontzettend veel in moeten leveren al qua fysiek en spraak. Mooi was dat beide zeer optimistisch in het leven stonden nog steeds. Dit laten ze duidelijk zien door op 1 juni de Mont Ventoux te gaan beklimmen achter op een tandem. Continu dik kippevel gehad tijdens hun verhaal! Overigens is het verhaal van Jan te lezen op de site van de Tour du ALS. Ries stond gister met een mooi artikel in de Telegraaf.
Hierna was het de beurt aan Richard van Ameijden en Harrie Creemers die resp. vertelden over trainingsaanpak en verzet [van de fiets dan hè, qua versnellingen]. Goeie presentaties met veel bruikbare tips!
Na de koffie kwam Elly van den Bogaard [voedingsdeskundige van o.a. NOC/NSF] vertellen over waar rekening mee dienen te houden voor en tijdens het evenement qua eten en drinken! Ook hier weer bijzondere nuttige dingen gehoord waar ik zeker gebruik van ga maken in de komende weken en op 1 juni.
De laatste spreker was Aart Keijer, een diehard Ventoux-fanaat, die vertelde over de lastige zaken die we tegen gaan komen onderweg op de berg. Kern van het verhaal, het wordt ZWAAR! Aan de ene kant bijzonder motiverend om die uitdaging aan te gaan!! Aan de andere kant gaf een vraag uit de zaal, “zitten er ook wel leuke stukken tussen?”, ook goed weer wat er stiekem aan onzekerheden uit naar voren kwamen…
Gert-Jan sloot de bijeenkomst weer na nog vele vragen beantwoord te hebben. Het was zoals eerder vermeld een zeer boeiende, leerzame en vooral motiverende bijeenkomst! Bovenal in een prima sfeer waar het eerste ‘wij-gevoel’ merkbaar begon te worden!

Mont Ventoux, j’arrive!!! 😀 [en dan nu snel op de fiets voor een trainingsrit van 120 km… ;-)]

Heerlijk windje afgelopen dagen!!
Eh tsja… velen zullen deze opening niet met me eens zijn geloof ik. Maar ik ben een redelijk fanatiek lid van de minderheidsgroepering die een goeie windkracht wel kan waarderen. En inderdaad, ik vind het dan ook vaak nog prettig als ik ‘m tegenheb ook nog 😐 Gestoord?? Mogelijk, ga ik verder ook niet ontkennen. Ik vind het meestal gewoon erg verfrissend! Want hoe heerlijk maak je je hoofd leeg terwijl je tegen die wind opbokst. Gegarandeerd dat er weinig verstorende gedachten door het hoofd malen over de vele mails die je nog op je werk moet beantwoorden, de strijk die er nog ligt te wachten en/ of die snelheidsbon die je opliep omdat je veul te snel met je autobolide tegen de wind in scheurde! Want tuurlijk, het gaat niet snel zo op de fiets. En tuurlijk, je wordt er redelijk moe van als je door probeert te trappen. En tuurlijk, je komt keibezweet aan op je werk of thuis. En toch… 😉

Maar gister zat ik in een behoorlijk dilemma. In ons platte kikkerlandje is het knap lastig trainen op het beklimmen van, laten we zeggen, een gezellige Alpentop. Nou had ik echter ergens gelezen dat het tegen de wind in fietsen in een iets te zware versnelling daar wel een redelijk goeie nabootsoefening voor is. Het is natuurlijk niet helemáál wat je zoekt maar de benen krijgen wel enigszins het gevoel dat bij een fijne omhoog-rij-rit-op-de-racefiets hoort. En gister had ik dat geluk 🙂 Een flinke wind tegen! Niet zomaar een wind maar een échte wind! Een windkracht 7 à 8 wind! Een wind, de gehele weg naar huis precies op de snoet gericht! Dús, de versnelling ging zwaar en bikkelen maar [op de gewone fiets overigens dus dat maakt het nog wat heavier]. Anyway [waarom dat Engels nu allemaal ineens? Mogelijk omdat Chelsea zojuist van Barça wint maar dat geheel terzijde…], er was dus de mogelijkheid om mijn hoofd enorm leeg te laten blazen terwijl ik mijn benen op kon blazen!
Máár… nou werd ik op het lange polderstuk tussen Den Bosch en Gestel op een gegeven moment gepasseerd door een mijnheer die [heel slim en terecht] een klein verzet draaide en dus veel minder moeite had met de wind. Uiteraard doe ik dat normaal ook zo maar ik had mezelf nu beloofd om juist met een zwaar verzet te fietsen. Ai… wat te doen? Ergens diep in me [op dit soort momenten niet eens zo heel diep] schuilt er nog dat competitiemonstertje, dat ik helaas veel te vroeg heb moeten opbergen. Dat kleine monstertje ging heel snel heel prominent op mijn linkerschouder zitten en vertelde luid en duidelijk dat ik me dit toch niet kon laten gebeuren [“terugschakelen, nú!!! En terug inhalen die vent!!”]. Aan de rechterkant echter zat dat lieve brave trainingsdiertje dat me toefluisterde om me nu eens een keer goed te houden aan de afspraak met mezelf [“denk aan het grotere doel, dat is nu veel belangrijker”]. En ja… dan weet ik het dus niet meer 🙁  Werkelijk géén idee wat te doen in zo’n situatie; luisteren naar links of rechts?!? Het werd nog erger toen er direct daarna nog een mevrouw voorbijkwam die me fluitend leek te passeren. En dat terwijl ik als een ja-knikker in een olieveld op mijn fiets zat te beuken!! Monstertje en diertje schoven beide een stuk op, naar respectievelijk rechts en links, en troffen elkaar precies midden in mijn hoofd; een enorm gevecht onstond!! Alle terechte en niet-terechte opmerkingen/ argmumenten/ verwijten vlogen over en weer, een clash van jewelste! En ondertussen maalden de benen in een moordend zware versnelling maar door… met als gevolg dat ik de polder bijna uit was en het kombord van Gestel voelde naderen…

Jaja, hoe gek kun je jezelf maken. Mijn vrouw heeft me zo’n beetje vierkant uitgelachen; termen als “klein jong”, “haantje”, “nie goed wijs” heb ik volgens mij allemaal wel voorbij horen komen. En heeft ze daar gelijk mee?? Ja, vast wel!! Vind dat zelf ook allemaal hoor zo achteraf maar op dat moment… Maar goed, kan er gelukkig ook zelf om lachen. Helpt om jezelf zo af en toe weer even te relativeren, niks mis mee om zo nu en dan even een beetje ‘de weg kwijt te zijn’, ‘je weer een klein kind te voelen dat heerlijk de strijd aan gaat/ durft te gaan’ en ‘zo af en toe eens weer de beste wil zijn!’ Het zit er gelukkig allemaal nog in, heerlijk!!! 😀

Oh enne… zowel monstertje als diertje hadden gewonnen… heb mét het zware verzet op zowel mijnheer als mevrouw [die een electrische fiets bleek te hebben!! :-|] nog ingehaald!! Héééérlijk windje afgelopen dagen!!

Het is ongelooflijk!!! Schreef ik gister dat ik bijna op de minimale inleg zat, sinds vandaag al ben ik er volledig!!! SUPER!!!! Op dit moment €1001 in kas 😀 Op naar een zo hoog mogelijk bedrag, kom maar op haha!!!

Deze hobbel is dus al genomen! Volgende week woensdag is er de SMA-test of ik voldoende gezond ben [waar ik uiteraard wel vanuit ga] en dan kan ik definitief zeggen dat ik op weg mag naar de Ventoux om die puist 3x omhoog te knallen!!! [misschien is knallen niet het juiste woord maar goed, dat mag even in de huidige euforie, toch? ;-)]

THX voor iedereen die al gegeven heeft of dit nog gaat doen, helemaal TOP!!!

Terwijl ik nu zit te genieten van de nieuwe cd van Anathema [wát een wereldplaat!!! Dat wordt echt fantastisch over 2 weken in Paradiso!] ben ik ondertussen even de balans aan het opmaken qua sponsorbijdragen. Enne… ik ben bijna op het mimimale inlegbedrag 😀 De teller staat nu op €901!!!
Er zijn nog een aantal toezeggingen op komst dus het gaat meer dan geweldig!! Ben ik nu klaar dan?? Welnee 🙂 Ik blijf streven naar een zo hoog mogelijke inleg! Afgelopen week is er een documentaire geweest op Nederland 2 waarbij de verschrikkelijkheid van de ziekte ALS ongelooflijk goed in beeld wordt gebracht. Op die momenten is het weer heel duidelijk waar het om gaat bij dit evenement kortom, blijven ophalen dat geld dus!! Deze uitzending is te zien via; http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1247644

Het is wel nog even zoeken hoe ik aan meer geld moet komen. We zijn absoluut van plan om nog iets met de band te doen maar de tijd is wel al kort. Daarnaast is een collega van mij bereid 10 schilderijen te maken die verkocht gaan worden op de Meimarkt in Best, ontzettend leuk initiatief!!
Wat er eigenlijk nog ontbreekt aan de inleg is de bereidheid van bedrijven om te sponsoren. Daar heb ik nog niet zoveel succes mee gehad [iets te bescheiden, Tôntje… ?!? :-|]. Aan de andere kant ben ik wel enorm trots dat dit geld bijeen is gebracht via familie, vrienden, bekenden en collega’s. Hartverwarmend hoe iedereen meeleeft en meegeeft!! Maarre… als iemand nog een bedrijf/ instelling/ wat dan ook kent die mee wil doen, graag!

Al met al ga ik nog een week of 6 doorploeteren; zowel op de fiets als op de financiën!! U hoort nog van mij!! 🙂

Een flinke tijd geleden alweer leerde ik op de opleiding [jawel, ik heb écht ooit een vak geleerd ;-)] dat je doelen kunt opdelen in hoofd -en subdoelen, lange -en korte termijndoelen, etc. etc. Ben me daar in deze periode weer heel erg bewust van. Uiteraard in mijn huidige werk waar we met veel nieuwe ‘uitdagingen’, en daarmee ook doelen, te maken hebben. Maar zeker ook op mijn weg naar de Mont Ventoux! Er is duidelijk één groot doel voor al onze inspanningen; zoveel mogelijk geld verzamelen voor de strijd tegen ALS!! Maar om daar te komen zitten er vele subdoelen voor mezelf.
Voldoende kwantitatieve en kwalitatieve trainingen doen is er 1 van. Zo had ik vandaag een training van 100 km. gepland staan. Het ging zalig ondanks dat ik vooral wind tegen had gehad [wind mee wilde ik bewaren voor het einde]. Maar helaas… na 70 km. reed ik lek. De band was onherstelbaar en ik moest me op laten halen met de auto [stond op dat moment voor de Beekse Bergen…]. Balen natuurlijk!! Maar waar ik het meeste nog van baalde was dat ik mijn training [doel voor vandaag] niet gehaald had. Helaas was er echter ook niet meer tijd omdat er familiebezoek gepland stond voor de middag. Het bleef echter door mijn hoofd spoken en ik kon zo niet echt tevreden met mezelf zijn… Daarom na het eten besloten om me nog eens om te kleden. De wielrenfiets was nog kaduuk dus met de mtb op pad! Banden hard opgepompt en met een prima snelheid de resterende 30 km. afgemaakt! Ik kan de dag dus gelukkig nog prima afsluiten 🙂
Enkel mijn bamiblok heeft de 30 km. niet volgemaakt… Maar goed, daar is een ander doel weer goed mee. Elke kilo die niet mee omhoog hoeft is namelijk meegenomen, haha. Op dit moment zie ik echter wel in mijn gezicht en lijf dat het wat dat betreft de goeie kant opgaat, echter de weegschaal zegt nog iets anders… Maar goed, blijkbaar levert de training wel iets anders op; meer spieren??
Verder is er goed nieuws te melden over het financiële doel; de teller staat op dit moment op €735!! Ben dus al bijna op mijn minimale, vereiste, inleg van €1000! De reacties zijn meer dan hartverwarmend, geweldig!!!
Dan nóg wat goed nieuws; er is nog voldoende ruimte op mijn bankrekening 🙂 Dusse… donaties blijven welkom op 1336.45.924  tnv AGCM Minkels. En dat alles weer voor dat ene grote doel; Trap ALS de wereld uit!