Soms voel, of beter; wéét je het gewoon wanneer iets niet meer goed komt… Een opeenstapeling van factoren, gebeurtenissen en gevoelens. Want hoe vaak moet je je aangevallen voelen? Hoe vaak is het nodig dat je niet meer weet waar je het moet zoeken? Dat je zodanig je weg aan het zoeken bent dat je er echt enorm gefrustreerd van raakt? Pfff…
Vorige week was het weer zover. Zelfs een simpel fietstochtje op de mountainbike leidt tot een, voor mijn gevoel onterechte, aanval op mijn persoonlijke en lichamelijke integriteit. Schreeuwen, wilde gebaren, pfff… en alle pogingen tot iets van communicatie worden moedwillig terzijde geschoven.
En tuurlijk moet je er niet te snel het bijltje bij neergooien, dat weet ik ook wel. “Je moet er voor vechten” zegt men dan. Maar vechten doe je voor iets dat de moeite waard is, waar je een ‘gevoel van nut’ bij hebt. Vechten vraagt totale inzet van beide partijen met als doel er iets moois van te maken. Maar met zoveel ‘missers’ in de afgelopen jaren geloof ik niet meer in zoiets als beide partijen… En overigens, er blijft op dit moment enkel vechten als fysieke bezigheid over, niet als figuurlijke. Pffff…
Dit wordt een wel heel zuur stukje, ik weet het. Het kan nu even niet anders, het vertrouwen is weg. Hoe anders was dat ooit in het verleden!?! Ik vond je prachtig en geweldig tegelijkertijd!! Je gratie, je kracht, je vermogen om alles van een afstand te bekijken en beoordelen; super gewoon! Vooral je vermogen jezelf altijd correct in relatie tot je leefomgeving te begeven, indrukwekkend! En geloof me, indrukwekkend vind ik je nog steeds. Misschien wel meer dan ooit! Echter, ik vertrouw je niet meer… Bij het minste of geringste geluidje denk ik al, pffff, daar komt het gedoe weer aan. En ik heb er domweg geen zin meer in, vlucht dus eigenlijk al bij voorbaat.
Nu ik erover nadenk is dit al jaren aan de gang. Weet je nog, een paar jaar geleden? We hadden het meer dan uitstekend naar onze zin op dat prachtige park Puy du Fou in Frankrijk maar uiteindelijk eindigde het toch weer dat ik een knal voor m’n kanis kreeg. Alsof ik de maanden daarvoor niet genoeg gewaarschuwd was! Dat park opzoeken was eigenlijk als tegen Lionel Messi zeggen dat ie een wedstrijd niet mag scoren. Van sommige dingen weet je tevoren dat het loopt zoals het loopt. Pfff…
Heeft het zin dan om te zeggen dat het over is? Heeft het zin te zeggen dat fundamentele zaken als vertrouwen en respect weg zijn? Te zeggen dat ik me niet laat overheersen? Dat antwoord weet ik al, zo werkt het nou eenmaal niet. Zo gemakkelijk kom ik er niet vanaf, dat is zeker.
Nee, dit komt niet meer goed maar wat kan ik eraan doen… pfff… Nee, het is bepaald geen geslaagd huwelijk tussen roofvogels en mij…
